1) Park pałacowy. Stary park Czartoryskich przekształcony został w duży ogród dendrologiczny, zawierający ok. 400 gatunków drzew i krzewów.
 
   2) Ogród botaniczny.
 
 
  3) Tzw. "Ogród górny". Tutaj znajdował się przede wszystkim i starannie utrzymywany sad, zawierający - ok. 300 szt. karłowych grusz i jabłoni (180 odmian), ok. 20 drzewek brzoskwiniowych (12 odmian), ok. 20 krzaków winorośli (4 odmiany), ok. 50 drzew wiśniowych (6 odmian), ok 60 czereśni (14 odmian), ok. 50 grusz wysokopiennych (15 odmian), ok. 350 jabłoni (25 odmian), ok. 400 śliw (ok. 20 odmian), ok. 650 krzewów porzeczek (18 odmian), ok. 200 krzewów agrestu (10 odmian), przeciętnie w każdym roku 4000 krzewów malin (ok. 10 odmian) i średnio 16000 do 22000 roślin truskawek i poziomek (zmienna ilość odmian). Na terenie ogrodu górnego prowadzono również nieduży warzywnik oraz szkółki drzew owocowych i ozdobnych. Poza tym znajdowały się w ogrodzie: dochodowa cieplarnia, przeznaczona dla mniejszych roślin doniczkowych, doskonale urządzona oranżeria, zawierająca sporo drzewek pomarańczowych, cytrynowych, figowych i granatów( Punica granatum), wreszcie kilkadziesiąt skrzyń inspektowych, w których uprawiano rozsadę i wczesne warzywa oraz arbuzy i melony.
 
   4) Pasieka.
 
  5) Podręczne pole doświadczalne. Założone swojego czasu przez prof. K. Malewskiego parcele z różnymi typami gleb zostały jeszcze uzupełnione przez Sibircewa. Dużym sukcesem nowych władz uczelni było wybudowanie sporej hali wegetacyjnej. Poza tym ogromną wartość z dydaktycznego i badawczego punktu widzenia przedstawiały, zainstalowane poważnym nakładem w ogródku 24 lizymetry. Ziemia, pochodząca z wykopów, porobionych celem uzupełnienia poletek Malewskiego i lizymetrów, została zużyta na uzyskanie kopca wysokości ok. 2, 3 m. Kopiec ten był przez długie lata obiektem obserwacji ekologicznych. Założono na nim stację meteorologiczną. Wspomniane parcele powstały w ten sposób, że w doły o powierzchni ok. 12 m i głębokości 1 m, wsypywano substancję glebową, pochodzącą z różnych typów gleb lub zwietrzelin skalnych. Poletka otaczano później ściankami betonowymi, ale tylko po bokach, tak że sztucznie przeniesiona gleba spoczywała na naturalnym podłożu lokalnym (piasek żelazisty). Za czasów Malewskiego (w latach 1880 - 1881) zrobiono 7 takich poletek, wypełniając kolejne doły: a) lekką ziemią ogrodową z dodatkiem specjalnie spreparowanego miału skalnego, b) madą z doliny Wisły, c) luźnym piaskiem kwarcowym, d) próchniczą glebą pochodzenia bagiennego, e) glinką zwałową i g)marglem kredowym. Prof. Sibircew dodał jeszcze poletka: h) z typowym lessem oraz i) dobrze wykształconą bielicą. Ze względu na to, że "ogródek" znajdował się w bezpośredniej bliskości Instytutu, urządzono tam pokazowe serie poletek, obrazujące różne płodozmiany. Najważniejsza parcela zajęta była pod płodozmian typu norfolskiego i tam przeprowadzono doświadczenia nad metodyką gospodarowania w warunkach całkowitego braku nawozów organicznych. Profesor Barakow, który kładł specjalny nacisk w nauczaniu ogólnej uprawy na zagadnienia płodozmianowe, wymagał od studentów ciągłego współudziału w prowadzeniu obserwacji na terenie "ogródka". Ponadto słuchacze otrzymali tam działki, na których musieli prowadzić własne doświadczenia. W celu ustalenia współmierności wyników doświadczeń z poszczególnych lat urządzono jeszcze w "ogródku" małą lokalną stację meteorologiczną, wyposażoną w psychrometr aspiracyjny, heliograf, aktynometr, ewaporyzator i liczne termometry, zainstalowane nad ziemią, na powierzchni ziemi oraz w samej ziemi na różnych głębokościach. Oprócz tego w inwentarzu stacyjki figurowały przyrządy do określania stopnia wilgotności gleby.
 
   6) Ogród warzywny we Włostowicach ( o pow. 3, 8 ha). Od 1893 r. w zarządzie Instytutu. Uprawa wczesnych warzyw. Wprowadzenie do uprawy nowych gatunków i odmian roślin ogrodowych. Nasiennictwo warzywne. Doświadczenia aklimatyzacyjne. Liczne parcele pokazowe.
 
   7) Folwark doświadczalny - Kępa ( z Górna Niwą). Po reformie 1893 r. przeznaczony wyłącznie na doświadczenia i plantacje demonstracyjne, doświadczenia płodozmianowe, uprawowe, nawozowe, aklimatyzacyjne, hodowlane, odmianowe i inne. Dobrze urządzona hala wegetacyjna (przy tzw. "Choinkach", małym lasku, graniczącym z gruntami folwarcznymi). Mała lecz cenna obora doświadczalna (bydło fryzyjskie i Algau), nieduża dochodowa chlewnia (trzoda miejscowego pochodzenia), stajnia tylko robocza (ok. 14 koni). Zaopatrzenie w zakresie inwentarza martwego bardzo dobre. Każdy student dostawał corocznie drukowany przewodnik po Kępie i mógł się jak najdokładniej zapoznać ze wszystkimi uprawami i doświadczeniami tam prowadzonymi.
 
   8) Folwarki - Końskowola i Pożóg. ( o pow. ok. 705 ha). Po reformie 1893 r. radykalnie zreorganizowana gospodarka na tych folwarkach wykazywała stały wzrost plonowania wszystkich uprawianych roślin. Zapoczątkowano w dość dużej skali produkcję wartościowego materiału siewnego na potrzeby własne i okolicy. Zagospodarowano znaczne obszary łąk nad Kurówką. Doprowadzono do zupełnego porządku stawy folwarczne, które przynosiły odtąd poważny dochód Instytutowi. Prowadzono wzorową oborę (50 sztuk bydła rasy nizinnej), sporą owczarnię (ok. 300 szt. owiec rasy Rambouillet - Negretti), chlewnię o zmiennej ilości pogłowia trzody miejscowej, bardzo dobrą stajnię roboczą. Zgromadzono ogromne zapasy wszelkiego rodzaju narzędzi i maszyn rolniczych, umożliwiających zapoznanie się z postępem techniki rolniczej na poziomie nie tylko zachodnio - europejskim, ale nawet amerykańskim. Przy tym wszystkim udoskonalono nowoczesny system praktyk, którymi osobiście kierował prof. Barakow. Studenci byli obowiązani brać udział w każdej pracy i byli chętnie wtajemniczani w całość spraw dotyczących gospodarstwa.
 
    9) Gospodarstwo leśne. Po wieloletnich staraniach uzyskano w 1895 r. leśnictwo "Ruda" (obszar 825 ha), znajdujące się w bezpośredniej bliskości Puław. Leśnictwo to, położone na piaskach, szczerkach i bielicach, wykazywało dość duże zróżnicowanie warunków rozwoju szaty roślinnej. Główny składnik drzewostanu - sosna pospolita, na drugim miejscu dęby - Q. pedunculata, i Q.sessiliflora. Poza nimi podrzędne - grab, lipa, brzoza, osika, olcha biała i czarna, oraz wiele innych. Ogólnie biorąc drzewostan w przeważającej części szpilkowy, w mniejszej części mieszany,  a w najmniejszej - liściasty. Oprócz głównego lasu pozostałe z poprzedniego okresu parcele i szkółki leśne w pobliżu zabudowań samej uczelni a także na Kępie i Górnej Niwie Końskowolskiej.  
Wspierane przez Hosting o12.pl


Copyright by IUNG-PIB