Słów kilka o "Stowarzyszeniu Puławiaków"

                              (Stowarzyszenie Wychowańców b. Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa)

            12 i 13 lutego roku 1910, w Sali Towarzystwa Techników w Warszawy odbyło się spotkanie absolwentów Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Inicjatorami pierwszego zjazdu byli Aleksander Karszo-Siedlewski, Stanisław Leśniowski, Feliks Wojewódzki, Bronisław Kamierowski. Na apel  organizatorów stawiło się około 250 wychowanków puławskiej uczelni.
 
                                   
 
                                                                                Uczestnicy pierwszego zjazdu koleżeńskiego (luty 1910 r.)
 
     Nastrój jaki panował podczas spotkania był dowodem na to, iż więzi koleżeńskie zawarte w Puławach, przetrwały długie lata. Zjazd trwał dwa dni. Uroczystości rozpoczęły się nabożeństwem w kościele św. Trójcy,  celebrowanym przez ks. prałata Adolf Jełowickiego (absolwenta Instytutu z roku 1883, w latach 1918-1937 biskupa pomocniczego lubelskiego). Do mszy służyli koledzy z uczelni – Tomorowicz, Lasocki i Sokołowski. Po nabożeństwie udano się na śniadanie przygotowane w Sali Towarzystwa Techników. Dalszą część dnia spędzono na wygłaszaniu  odczytów i okolicznościowych przemówień. Wieczorem zaś wspólnie biesiadowano wspominając czasy studenckie. Na zjeździe poddano pod głosowanie wniosek o utworzenie Stowarzyszenia, którego celem  miała być integracja i zacieśnienie więzów koleżeńskich. Wniosek przyjęto jednogłośnie. Wybrano komisję organizacyjną, zebrano 1000 rubli w srebrze z dobrowolnych składek na fundusz organizacyjny, z czego 20 % przeznaczono na kasę zapomogową. Wybrana przez zjazd komisja opracowała projekt statutu Stowarzyszenia.
 
     W czerwcu następnego roku  zostało zwołane zebranie organizacyjne, na które przybyło 45 absolwentów. Uchwalono, że głównym celem Stowarzyszenia jest stworzenie placówki, gdzie "Puławiacy" będą mogli się spotykać, odnawiać dawne przyjaźnie, jak i również pomagać sobie wzajemnie (pomoc w znalezieniu pracy czy wspomaganie materialne kolegów, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji życiowej). Uchwalono roczną składkę członkowską w wysokości 10 rubli i 5 rubli wpisowego, zgodnie z uchwałą zjazdu 20 % kwoty przeznaczano na zapomogi  bezzwrotne. W wynajętym lokalu w Warszawie odbywały się comiesięczne zebrania zarządu, raz na tydzień koleżeńskie spotkania. Biuro informacyjne i pośrednictwa pracy było czynne codziennie od godziny 16.00 do 17.00, dyżury pełnili członkowie zarządu Stowarzyszenia.
 
     Do pierwszego zarządu weszli: Stefan Biedrzycki, Jan Czaplicki, Aleksander Karszo-Siedlewski, Jan Kiełczewski, Bronisław Komierowski, Aleksander Kowalski, Michał Lasocki, Stanisław Leśniowski, Antoni Sokołowski, Kazimierz Strzeszewski, Jan Tomorowicz, Feliks Wojewódzki. Na prezesa wybrano Aleksandra Karszo-Siedlewskiego, którego prezesura trwała 13 lat (do roku 1924). Biuro Stowarzyszenia początkowo mieściło się przy ulicy Świętokrzyskiej, później przeniesione zostało do wynajętego mieszkania przy ulicy Traugutta 3 (dom Towarzystwa „Snop”). Liczba członków Stowarzyszenia rosła z każdym rokiem, w  1912 było ich 138, a w roku 1913 - 197. W każdą środę biuro przy Traugutta było miejscem spotkań koleżeńskich, zapraszano też gości z poza grona. Stałymi bywalcami owych zebrań byli studenci Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, którzy to chętnie odwiedzali starszych kolegów,  przy herbacie dyskutowano na tematy aktualne i zawodowe.
 
                                       
 
                                                                                    Puławiacy na Wystawie Rolniczej w Milanówku (1913 r.)
 
     Z inicjatywy kilku "Puławiaków" w 1911 r. zawiązano Syndykat Ziemniaczany, na czele, którego stanął Feliks Wojewódzki. Syndykat działał prężnie do roku 1914. Wybuch wojny zdestabilizował działalność Syndykatu. W trakcie I wojny światowej i po jej zakończeniu, utrzymywana była łączność  koleżeńska i opieka nad tymi, którzy jej potrzebowali, a tych przybywało coraz więcej. Nieocenioną pomoc Stowarzyszenie oddawało kolegom powracającym z głębokiej Rosji. Wydawane im  były zaświadczenia o ukończeniu studiów w Puławach, na podstawie, których Ministerstwo Rolnictwa przyjmowało ich jako swoich pracowników.  
 
     Gdy w 1917 roku powstał projekt utworzenia w Puławach Instytutu Naukowo-Doświadczalnego Stowarzyszenie czyniło usilne starania o przywrócenie Wyższej Szkoły Rolniczej. Niestety, ku wielkiemu żalowi, usiłowania te nie osiągnęły pożądanych wyników. "Puławiakom" trudno się było pogodzić z myślą, że w niepodległej Polsce ich Alma Mater nie będzie istnieć. W roku 1919 rozpoczął działalność Związek Rolników i Leśników z Wyższym Wykształceniem, z którym Stowarzyszenie poprzez swoich delegatów (S. Adamieckiego, A. Karszo-Siedlewskiego, B. Komierowskiego, M. Natansona i F. Wojewódzkiego) ściśle współpracowało. W 1924 r. Związek opublikował badania, z których wynikało, że na 1541 rolników z wyższym wykształceniem 236, to absolwenci Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (15 %).
 
                                                                        
 
                                                                      Aleksander Karszo-Siedlewski                                                    Stanisław Leśniowski
 
 
     W 1924 roku nastąpiły zmiany w zarządzie Stowarzyszenia, na prezesa wybrany został Stanisław Leśniowski, pełniący wówczas funkcję dyrektora Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. Zmieniły się również obyczaje Walnych Zjazdów. I tak w 1927 roku zjazd miał miejsce w Wilnie, gdzie po obradach, którym przewodniczył profesor Ruszczyc wyruszono gremialnie na wycieczkę po Wilnie i okolicach tego pięknego miasta. Organizatorami zjazdu wileńskiego byli  Jan Łastowski i Adam Bogdanowicz. W roku 1929 spotkanie odbyło się ponownie w Warszawie. Po jego zakończeniu kilkunastu uczestników wspólnie wybrało się na targi do Poznania.
 
     Jednak do najmilej wspominanych należy zjazd z roku 1925, który to odbył się w Puławach. Tadeusz Chwalibóg we „Wspomnieniach Puławskich” tak opisuje owo spotkanie „Ten zjazd był najmilszy, bo sentyment do Puław wielu z nas pociągnął. Tyle wspomnień łączyło się z niemi, po tylu latach taki urok jeszcze na nas wywierały, żeśmy się tam czuli szczęśliwi i weseli, jak dawni studenci, zrzuciwszy z siebie troski życia powszedniego. Zwiedziliśmy każdy zakątek Puław, a każdy szczegół nasuwał jakieś wspomnienie z przeszłości. To też czy przy tem zwiedzaniu, czy na posiedzeniu, czy wreszcie na wspólnem obiedzie było wesoło i głośno – po dawnemu”. Niektórzy koledzy dawali upust swej elokwencji w podniosłych i serdecznych przemówieniach, przy których niejeden z nas rozrzewnił się nad minioną bezpowrotnie przeszłością, krzepiąc się jedynie myślą, że może doczekamy się jeszcze, lepszej doli w odrodzonej Polsce”.
 
                                  
 
                                                                                            Puławy 1925 r. Uczestnicy zjazdu
 
      W 1929 r. nastąpiła zmiana siedziby. Stowarzyszenie przeniosło się z ulicy Traugutta w Aleje Jerozolimskie, a następnie na ulicę Kopernika. W 1932 roku odbył się kolejny zjazd. Wszechpanujący kryzys gospodarczy spowodował, iż na spotkanie  przybyło dużo mniej gości niźli w latach ubiegłych. Sam przebieg zjazdu też był o wiele skromniejszy. Nabożeństwo w kościele Bernardynów, zwiedzanie Muzeum Narodowego i skromny obiad, ot cały program zjazdowy. W roku 1933 nakładem Stowarzyszenie ukazały się "Wspomnienia Puławskie" pod redakcją Tadeusza Chwaliboga. Publikacja zawierała relacje i wspomnienia absolwentów IGWiL. Stowarzyszenie Wychowańców b. Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa przetrwało do roku 1939, kiedy to wybuch II wojny światowej zakończył niemal trzydziestoletnią działalność "Puławiaków".   
      

Wspierane przez Hosting o12.pl


Copyright by IUNG-PIB