Inż. Helena Domańska (1895-1980)
 
    Urodzona dnia 7.VII.l895 r. w Odessie, ukończyła tam średnią szkołę rolniczą. W 1956 r., na podstawie przedłożonej pracy i egzaminu, uzyskała stopień inżyniera rolnictwa nadany przez Państwową Komisję Weryfikacyjno-Egzaminacyjną przy Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
    W 1922 r. (po przyjeździe do Polski) rozpoczęła pracę w Instytucie Naukowo-Badawczym w Bydgoszczy na stanowisku kierownika pola doświadczalnego. Pracowała tam w powołanym później oddziale PINGW do roku 1935, kiedy to na propozycję prof. Lucjana Kaznowskiego (ówczesnego dyrektora PINGW) otrzymała przeniesienie służbowe do Puław na stanowisko kierownika pola doświadczalnego "Kępa".
Na stanowisku tym pracowała do roku 1960, to jest do czasu przejścia na emeryturę. Inż. Helena Domańska wyróżniała się nieprzeciętną zdolnością organizatorską, ogromnym oddaniem wykonywanej pracy oraz dużą praktyczną znajomością doświadczalnictwa rolniczego.
    Nie jest przesadą stwierdzenie, że Jej praca w dużej mierze przyczyniła się do dorobku pracowników naukowych PINGW, IHAR i IUNG z dziedziny hodowli i uprawy roślin. Jej udział w prowadzonych doświadczeniach polowych był gwarancją solidnego wykonania i miarodajności wyników.
Szczególny rozdział w życiu inż. Heleny Domańskiej stanowił okres wojny, kiedy przyjmując do pracy na "Kępie" dawała schronienie i umożliwiała wielu ludziom przetrwanie trudnego okresu okupacji. Podczas działań wojennych w 1944 r. z całym poświęceniem organizowała ewakuację Instytutu poza linię frontu, zabezpieczając mienie PINGW przed zniszczeniem. Po zakończeniu wojny Jej ofiarna praca stanowiła duży wkład w ponowną organizację
doświadczalnictwa polowego PINGW. Z takim samym zaangażowaniem pracowała następnie w IHAR i IUNG, aż do odejścia na emeryturę.
    Inż. Helenę Domańską cechowała wielka życzliwość w stosunku do ludzi - zarówno podległych pracowników jak i do młodzieży odbywającej pod Jej kierunkiem praktyki i staże. Wśród wszystkich cieszyła się dużym autorytetem i odznaczała się umiejętnością przekazywania swoich wiadomości, służąc zawsze radą młodym, początkującym pracownikom Instytutu. Wielu z nas z wdzięcznością wspomina Jej pomoc w stawianiu pierwszych kroków przy prowadzeniu doświadczeń polowych.
 
                                                                                                                                                                                                        Stanisław Bawolski
 
 


Copyright by IUNG-PIB