BIOGRAMY WYKŁADOWCÓW I PRACOWNIKÓW INSTYTUTU POLITECHNICZNEGO I
 ROLNICZO-LEŚNEGO ORAZ INSTYTUTU GOSPODARSTWA WIEJSKIEGO I LEŚNICTWA 
                                                                        W PUŁAWACH (1862-1914).                                                                             
 
                                  Aleksandrow Mikołaj Jegorowicz
                                  Dyrektor administracyjny Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w latach 1903-1914.

Ałow Aleksander Aleksiejewicz (1872-1936)

Profesor maszynoznawstwa rolniczego w IGWiL w latach 1900-1914. W latach 1902-1905 wykładał budownictwo wiejskie. Współredaktor wydawnictwa związanego z Instytutem "Zapiski Novo-Aleksandrijskago Instituta Selskago Chozjajstwa i Lesovodstva". Po ewakuacji Instytutu do Charkowa, został jego pierwszym dyrektorem (1915-1922).

 
Andriejew Włodzimierz Mikołajewicz (1889-?)
W latach 1912-1914 asystent przy Katedrze Botaniki w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.   
Zajmował się botaniką leśną. Autor przeszło 30 prac z tej dziedziny.

Antonowicz Afinogen Jakowlewicz (1848-1917)
Ekonomista, statystyk. Absolwent Imperatorskiego Uniwersytetu św. Włodzimierza w Kijowie. W tatach 1893-1895, wiceminister finansów Rosji, a następnie członek Rady Ministerstwa Edukacji. Wykładowca ekonomii politycznej, prawoznawstwa i statystyki w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Nowo-Aleksandrii w latach 1873-1882. W 1882 r. przeniósł się do Kijowa, gdzie pracował na tamtejszym uniwersytecie.

Arbuzow Aleksander Erminingieldowicz (1877-1968)

Pochodził z rodziny drobnoszlacheckiej z okolic Kazania. Wybitny Rosyjski chemik. Absolwent Uniwersytetu Kazańskiego (1900 r.). Od 1942 r. członek Akademii Nauk ZSRR. Jego naukowe badania dotyczyły organicznych związków fosforu, na tym polu miał ogromne osiągnięcia. W latach 1901-1906 był asystentem w Katedrze Chemii Organicznej Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach, a następnie wykładowcą chemii organicznej i rolnej w tymże Instytucie. W 1911 r. wyjechał do Kazania, gdzie został wykładowcą chemii, fizyki i matematyki na wydziale medycznym Uniwersytetu Kazańskiego. W czasie II wojny światowej brał udział w pracach Radzieckiego Komitetu Wojskowo-Przemysłowego (był kierownikiem sekcji chemicznej). Autor wielu publikacji naukowych m.in. dotyczących wkładu rosyjskich naukowców (Łomonosow, Mendelejew, Zinin, Butlerow) w rozwój nauk chemicznych. Arbuzow był nie tylko wybitnym naukowcem, ale również wszechstronnie uzdolnionym człowiekiem: wirtuoz skrzypiec, zdolny artysta-malarz.



Armfeld Aleksander Aleksandrowicz (zm. przed 1905 r.)
W latach 1873-1876 prowadził wykłady w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa, w zakresie hodowli bydła.

Arnoldi Włodzimierz Mitrofanowicz (1871-1924)
Urodzony w Kozłowie (Rosja). Gimnazjum ukończył w Moskwie. Następnie studiował na Uniwersytecie Moskiewskim (Sekcja Przyrodnicza Wydziału Fizyczno-Matematycznego). Po ukończeniu studiów (1893 r.) został asystentem w Katedrze Botaniki Uniwersytetu Moskiewskiego u profesora I. P. Gorożankina. W latach 1902-1909 pracował jako wykładowca botaniki w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Tutaj dał się poznać jako wybitny algolog w skali europejskiej. Od 1909 r. wykładowca botaniki na Uniwersytecie Charkowskim. W latach 1919-1922 pracował na Uniwersytecie Kubańskim w Krasnodarze. Od 1922 r. do 1924 r. - na Uniwersytecie Moskiewskim. Od roku 1923 - członek korespondent Akademii Nauk Ros. SSR. Autor ok. 50 prac naukowych dotyczących embriologii i cytologii roślin (nagonasiennych). Opracował systematykę wodorostów europejskiej części Związku Radzieckiego. Napisał pierwszy rosyjski podręcznik z zakresu algologii. Zmarł w Moskwie 22 marca 1924 r.
 
 
 
 
 
 
Awtokratow D.M.
 W latach 1913-1914 wykładowca weterynarii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa.

 
 Barakow Piotr Fiodorowicz (1858-1919)
Agronom. Absolwent Uniwersytetu w Petersburgu. W 1884 r. wziął udział w ekspedycji kierowanej przez W. W Dokuczajewa mającej na celu przeprowadzenie badania gleb w guberni niżegorodskiej. W latach 1894-1914 był profesorem uprawy ogólnej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Opublikował wiele prac ze swej specjalności m.in. "Kurs obscego zemledelija"(1903). Najlepszą recenzją owego podręcznika był fakt, iż używany był w Polsce jeszcze w latach pięćdziesiątych. W okresie pobytu w Puławach był administratorem gospodarstw doświadczalnych w Końskowoli i Pożogu. W 1914 r. wraz z ewakuowanym Instytutem wyjeżdża do Charkowa.
 
 
 

Bażanow Aleksy Michajłowicz (1824-1889)
Rosyjski agronom, zootechnik, ekonomista. Absolwent Gory- Gorieckiego Instytutu Rolniczego (1851) i jego wykładowca. Profesor Instytutu Leśnego w Petersburgu. Prekursor badań dotyczących regionalnych odmian pszenic w całym Imperium Rosyjskim. Autor pracy dotyczącej chowu i hodowli bydła w Rosji na tle warunków środowiskowych. W latach 1882-1893 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. Prowadził też wykłady encyklopedii rolnictwa. Upowszechniał uprawę polową traw. Zmarł 6 sierpnia 1889 r. piastując stanowisko Kuratora Okręgu Wileńskiego.

 

 
 
 
 
 
 
 
 

Belgowski Iwan Wasiljewicz (1875-?)
Lekarz weterynarii. Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (dyplom w 1901 r.). W latach 1901-1903 był pomocnikiem profesora zarządzającego gospodarstwem doświadczalnym Kępa. Po opuszczeniu Puław był do roku 1930 kierownikiem Katedry Zootechniki Ogólnej w Charkowskim Instytucie Rolnym, następnie wykładał weterynarię na Politechnice Kijowskiej oraz na Uniwersytecie św. Włodzimierza w Kijowie. Był pierwszym Rosjaninem, który otrzymał stopień doktora nauk zootechnicznych. Opublikował ok. 35 prac naukowych

Berdau Feliks (1826-1888)
Botanik, ur. w Krakowie s. Jana i Rozalii. Ukończył gimnazjum św. Anny w Krakowie. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, który ukończył w roku 1846, uzyskując stopień magistra farmacji. W rok później został adiunktem na tejże uczelni (do roku 1855), pracował pod kierunkiem profesora Rafała Czerwiakowskiego. W latach 1856-1958 był nauczycielem historii naturalnej w gimnazjum św. Anny. Rok 1858-1859 spędził za granicą (Rzym, Wiedeń, Berlin), gdzie pogłębiał studia botaniczne. W 1860 roku przeniósł się do Warszawy. Tu był nauczycielem nauk przyrodniczych w Gimnazjum Realnym w Warszawie. W 1862 r. objął Katedrę Botaniki i Zoologii w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Puławach, powierzono mu także zorganizowanie ogrodu botanicznego w tym mieście. Na skutek masowego udziału studentów w powstaniu styczniowym, Instytut został zamknięty. Berdau powrócił do Krakowa, gdzie obronił pracę doktorską poświęconą zagadnieniom geograficznym, geologicznym i botanicznym Karpat ze szczególnym uwzględnieniem Tatr. Po reaktywowaniu Instytutu w Puławach (Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa) w 1869 r. Berdau wraca do Puław. Tam zostaje kierownikiem Katedry Botaniki. Stanowisko to piastuje do 1886 r., kiedy to z powodu złego stanu zdrowia (paraliż) musiał opuścić Instytut. Umiera w Warszawie 24.XI.1895 r. Prace Feliksa Berdau'a dotyczące flory okolic Krakowa, Pienin, Tatr i Beskidów przyniosły mu wielką sławę. W 1867 r. rozpoczął publikację swej drugiej ważnej pracy: "Flora Tatr, Pienin i Beskidu Zachodniego". Edycja została przerwana, na skutek kradzieży rękopisu, Berdau musiał ponownie napisać tekst. Ostateczny druk zakończono w 1890 roku. Publikował artykuły na łamach następujących czaopism: "Tygodnik Ilustrowany", "Wszechświat" oraz w Encyklopedii Orgelbranda i Encyklopedii Rolniczej. 


Berg Friedrich K. von.
Kierownik Katedry Mechaniki Rolniczej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Rolnictwa w Puławach w latach 1884-1887. Wykładał maszynoznawstwo rolnicze i geometrię wykreślną.


Bewad Iwan Iwanowicz (1857-1937)
Rosyjski chemik. Ur. w Krasnojarsku (gub. jenisejska) w roku 1857. Absolwent Uniwersytetu Petersburskiego. Wykładowca chemii organicznej i rolnej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w latach 1884-1896. Z Puław wyjechał do Warszawy, gdzie wykładał w Warszawskim Instytucie Politechnicznym. W 1914 r. opuszcza Warszawę. Zmarł  12 lipca 1937 r. na udar mózgu.

Bielajew Włodzimierz Iwanowicz (1855-1911)
Ur. 14 listopada 1855 r. w Borzecowie (pow. kołomieński, gub. moskiewska). Szkołę średnią i Uniwersytet ukończył w Moskwie. Stopień kandydata nauk przyrodniczych uzyskał w 1878, a magisterium w 1885 r. Od tegoż roku przebywa w Polsce jako docent, następnie profesor Uniwersytetu Warszawskiego (1885-1897). W roku 1899 został dyrektorem Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach, gdzie pracował do roku 1902. Lata 1905-1911 to praca na stanowisku warszawskiego kuratora okręgu naukowego. W okresie pobytu w puławskim Instytucie starał się podnieść poziom nauczania botaniki i fizjologii roślin. Wspólnie z Franciszkiem Pietruszczyńskim rozbudował  ogród botaniczny (tzw. ogród dolny) oraz ogród pomologiczny (tzw. górny ogród). Włodzimierz Bielajew był uważany za największego botanika w Imperium Rosyjskim drugiej poł. XIX w. Był autorem 69 prac naukowych. Po wyjeździe z Puław - nie zajmował się już pracą naukową. Pod koniec życia wrócił do Rosji. Zmarł w Petersburgu 4 października 1911 r. 
 


Boettner Rudolf Adam (1879-1923)
Ur. 8 stycznia 1879 r. w Chełmie Lubelskim. Wykształcenie średnie otrzymał w Syzraniu (gub. symbirska). W latach 1898-1904 studiował w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa, ukończył Wydział Rolny studiując botanikę pod kierunkiem Włodzimierza Bielajewa. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej w stopniu chorążego. Po odbyciu służby wojskowej poświęcił się pracy w szkolnictwie polskim (Skierniewice, Warszawa, Grodzisk). Był założycielem Zrzeszenia Nauczycielstwa Polskiego. W 1909 r. pracował jako nauczyciel w szkole rolniczo-ogrodniczej w Humaniu. W 1910 r. podejmuje pracę w Odessie w stacji przerobu win owocowych. Kilka miesięcy później przenosi się do Puław i rozpoczyna pracę w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa na stanowisku naczelnego ogrodnika, wykłada też  wybrane zagadnienia z zakresu ogrodnictwa oraz jest lektorem j. niemieckiego. Opublikował pracę "W sprawie różnic anatomicznych rozmaitych odmian drzew owocowych" (publikacja w języku rosyjskim, 1913). W 1914 r. wraz z ewakuowanym Instytutem przenosi się do Charkowa, tam prowadzi prace badawcze nad ekologią chwastów i roślin łąkowych. W latach 1915-1918 był wiceprezesem wydziału ogrodniczego oraz przewodniczącym sekcji nasiennej Charkowskiego Towarzystwa Rolniczego. W latach 1916-1918 organizuje ogrody warzywne dla Towarzystwa Dróg Żelaznych Południowo-Wschodnich, w 1917 - ogrody dla Komitetu Południowo-Zachodniego Frontu Wszechrosyjskiego Związku Ziemskiego Ogrodnictwa. W 1918 r. tworzy dział plantatorstwa w Charkowskim Towarzystwie Ogrodników. W 1919 r. wraca do Polski, a w 1920 zostaje kierownikiem Katedry Ogrodnictwa na Wydziale Rolniczo-Leśnym w nowo utworzonym Uniwersytecie Poznańskim. Zmarł w 1923 r., pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie. 


Bogatow Aleksander Michajłowicz (?-1902)
Ukończył Syberyjski Instytut Leśnictwa (1891), Instytut Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W latach 1894-1896 był asystentem Katedry Leśnictwa w IGWiL. Następnie pracował w Nowogłuchowskiej Szkole Leśnej. Zmarł 17 września 1902 r. 


Branke Włodzimierz Juliewicz von. (1853-1913)
Pochodził ze zruszczałej rodziny niemieckiej. Ukończył Piotrowska Akademię Rolniczą w Moskwie. W latach 1884-1905 wykładał w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (hodowla i urządzanie lasów). Przedmiotem jego zainteresowań były grzybice roślinności leśnej. Po wyjeździe z Puław zamieszkał w Kazaniu.

Brzostowski Michał (1805-1867)
Ur. 11 października 1805 r. w Siebieżu (gub. witebska). W 1823 r. wstąpił na Uniwersytet Wileński (Wydział Matematyczno-Fizyczny). w 1826 r. uzyskał stopień kandydata filozofii. W 1836 r. rozpoczął pracę w Sandomierzu w Szkole Obwodowej jako zastępca nauczyciela matematyki. W następnym roku - przeniesiony do Warszawy, został nauczycielem matematyki w gimnazjum gubernialnym, gdzie przepracował 25 lat. W 1862 r. powierzono mu Katedrę Matematyki w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Puławach. Na skutek udziału studentów w powstaniu 1863 roku, Instytut zamknięto. Od roku 1864 Brzostowski wykłada w Szkole Głównej w Warszawie. Zmarł w Warszawie 2 lutego 1867 r.
 

Budrin Piotr Wasiljewicz (1857-1939)
Ur. 6 czerwca 1857 r. w Nerdwie gub. permska, w rodzinie miejscowego proboszcza cerkwi prawosławnej. Ukończył seminarium w Permie, a następnie Wydział Fizyczno-Matematyczny Uniwersytetu Petersburskiego (1875-1879). W roku 1882 przybywa do Puław i rozpoczyna pracę w tutejszym Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. Zostaje kierownikiem gospodarstw doświadczalnych Górna Niwa i Kępa (1883). Gospodarstwo Kępa, którym Budrin zarządzał w latach 1883-1902 stanowiło wzór dla wszystkich polskich i rosyjskich zakładów doświadczalnych. W roku 1886 odbywa siedmiomiesięczną podróż służbową do Niemiec, Szwajcarii, Austrii i Francji.  W roku 1888 wstępuje w związek małżeński. Jego wybranką jest Julia, córka generała rosyjskiego Iwana Iwanowicza Pawłowa. W roku 1889 uzyskuje stopień profesora. W 1891 obejmuję pierwszą w Rosji i jedną z pierwszych w świecie Katedrę Uprawy Roślin (IGWiL). W tym też czasie wiele publikuje. Jego praca "Dane o kulturze uprawy roślin w doświadczalnej fermie Nowo-Aleksandryjskiego Instytutu w Górnej Niwie i Kępie w latach 1881-1899" zostaje wyróżniona przez Komitet Muzeum Wiedzy Przyrodniczej w Moskwie, złotym medalem, a zaopatrzona we francuskojęzyczne streszczenie - zaprezentowana w 1900 r. na światowej wystawie w Paryżu. W 1902 r. obejmuje stanowisko dyrektora Instytutu (wcześniej przez pięć lat pełnił funkcję pomocnikiem dyrektora). Instytut rozkwita, rośnie zainteresowanie studentów, o jedno miejsce ubiega się trzech kandydatów. Oprócz zajęć w roku akademickim, także podczas wakacji studenci wraz z opiekunami wyjeżdżają na tzw. wycieczki do majątków hrabiego Kleniewskiego, czy Marcinkiewicza w guberni lubelskiej, Cichowskiego, czy Piotrowskiego w radomskiej, Potockiego w kieleckiej, czy np. do Puszczy Białowieskiej. Nadchodzi burzliwy rok 1905, kraj ogarnęły rozruchy, które nie ominęły również Puław. Władze zwierzchnie przysyłają rozporządzenie, w którym jest mowa o relegowaniu studentów wichrzycieli. Profesor Budrin nie chciał się na to zgodzić. Reakcja władz była natychmiastowa - musiał napisać  podanie o zwolnienie. Wyjeżdża wraz z rodziną do majątku Spaskoje na Smoleńszczyźnie (niegdyś darowanego przez cara), gdzie zajmuje się pracą w gospodarstwie. Po przeczytaniu informacji w gazecie o konkursie na dyrektora pierwszej krajowej stacji selekcyjnej, otwieranej przez Charkowskie Towarzystwo Rolnicze nie zastanawia się długo. Wyjeżdża do Charkowa, tam nową funkcję łączy z wykładami na Charkowskim Uniwersytecie. Na Ukrainie spędza pięć lat. W roku 1913 przenosi się do Petersburga, gdzie kontynuuje pracę naukową na tamtejszych wyższych uczelniach. Badania naukowe prowadzone w Puławach stanowiły podstawę do opracowania cennych publikacji, które to do dnia dzisiejszego nie straciły na aktualności. Piotr Wasiljewicz Budrin odznaczony orderami św. Stanisława (1895) i św. Włodzimierza IV stopnia (1901) nigdy nie należał do partii bolszewickiej. Był ojcem dziesięciorga dzieci w tym adoptowanego Kosti Pawłowa, syna zmarłego wdowca dozorcy z Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Budrin do końca życia marzył o powrocie do Puław. Umiera 27 marca 1939 r. Na cmentarz odprowadzał go ponad kilometrowy kondukt żałobny. Żona profesora Julia przeżyła go o trzy lata, umiera (z głodu) podczas oblężenia Leningradu w roku 1942. Syn Budrinów Dymitr, podczas I wojny światowej oficer armii rosyjskiej. Po wybuchu rewolucji w szeregach Białej Armii Wrangla. Kiedy sytuacja stała się beznadziejną, a wojsko Wrangla zostało zepchnięte na Krym, pada rozkaz do ewakuacji. Dymitr Pietrowicz ląduje w Rumunii. Z Rumunii przedostaje się do Francji, gdzie formowana jest Błękitna Armii Hallera. Długo się nie zastanawia. Po przybyciu do kraju Hallerczycy wysłani zostają na południe do walki z bolszewikami, tam Budrin daje świadectwo odwagi m.in. w ataku na Sokal. Wojna 1920 r. kończy się traktatem ryskim.  Dymitr przyjmuje polskie obywatelstwo. Na miejsce swojego osiedlenia wybiera Łodź, gdzie w 1924 r. żeni się z Anną Krzyżanowską. W roku 1939 jako oficer wojska polskiego wyrusza na front, dostaje się do niewoli sowieckiej. Zostaje zamordowany w Katyniu 3 kwietnia 1940 r.                                  
 


Buryj Mikołaj Maksymowicz (?-1903)
W latach 1894-1903, Mikołaj Buryj wykładał w instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa przedmiot - użytkowanie lasów. W latach 1901-1903 prowadził Katedrę Urządzania, Taksacji i Administracji Lasów. Był autorem kilku publikacji. 

Butkiewicz Włodzimierz Stefanowicz (1872-1942)

Ur. 20 czerwca 1872 r. w Rusanowie (gubernia tulska). Ukończył gimnazjum w Tule (1889), następnie Wydział Matematyczno - Fizyczny na Uniwersytecie Moskiewskim (1894) i Wydział Agronomiczny Moskiewskiego Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego (1897). W latach 1899-1901 przebywał w Zurichu i Lipsku, gdzie uzupełniał swoją wiedzę. W 1902 r. pracował na Uniwersytecie Moskiewskim, w 1903 na Uniwersytecie Noworosyjskim w Odessie, w 1904 był pracownikiem Uniwersytetu Warszawskiego i Warszawskiego Instytutu Weterynaryjnego.  W 1905 r. uzyskał tytuł magistra botaniki i objął Katedrę Fizjologii Roślin i Mikrobiologii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Z Puław wyjechał w 1914 r. wraz z ewakuowanym Instytutem do Charkowa. W Charkowie pracował do roku 1921. Po zakończeniu I wojny światowej, utrzymywał żywe kontakty z profesorem Emilem Godlewskim (seniorem). Włodzimierz Butkiewicz należał do czołówki światowej fitofizjologów i fitobiochemików. Opublikował ponad 100 prac w języku polskim, rosyjskim i niemieckim (kilkanaście z nich powstało w Puławach). Zmarł 4 listopada 1942 r.   



Bykow Michaił Michajłowicz
Wykładowca geodezji w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach (1881-1890). Pełnił też funkcję bibliotekarza Instytutu. W późniejszym okresie był inspektorem Szkoły Realnej w Warszawie.

Chludziński Wiktor Karłowicz (1847-1888)

Ur. 3 maja 1847 r. w Starym Dworze (gubernia witebska), syn Karola i Anny. W latach 1977-1883 pracował w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa jako wykładowca ekonomiki rolniczej. Przez kilka lat kierował gospodarstwem doświadczalnym na "Kępie Puławskiej". Wspólnie z profesorem Feliksem Berdau, był inicjatorem założenia wielkiego chmielnika w Puławach, niestety inwestycja się nie powiodła. W Instytucie Chludziński wykładał również ekonomię polityczną, budownictwo wiejskie oraz zootechnikę. Zmarł śmiercią samobójczą 9 czerwca 1888 roku. Pochowany na cmentarzu we Włostowicach.

 

                                              
 
                                Tablica nagrobna Wiktora Chludzinskiego (cmentarz we Włostowicach)
 

Chmielewski Wincenty
W latach 1889-1902 prowadził wykłady z botaniki i dendrologii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. Przez pewien czas opiekował się również gospodarstwem ogrodniczym w Instytucie. Od 1902 był dyrektorem ogrodu botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego.

Cichocki Teofil Faustyn (1829-1902)
Urodzony 15 lutego 1829 r. w Warszawie. Syn Andrzeja i Małgorzaty z Raciborskich. W roku 1849 ukończył gimnazjum realne w Warszawie, oddział chemiczny. W 1850 r. zostaje asystentem pracowni chemicznej w Instytucie Agronomicznym w Marymoncie. Ze względu na reorganizację Instytutu, wyjeżdża do Proskau (Pruszkowa k. Opola). W 1853 r. wraca do Marymontu. W 1858 r., zostaje młodszym nauczycielem chemii i technologii w zreorganizowanym Instytucie Marymonckim. Wykłada też chemię i  i nauki przyrodnicze w szkole rzemieślniczej (niedzielnej) w Warszawie. W tym też okresie jest członkiem komitetu opracowującego jednolitą polską technologię chemiczną. W roku 1859, na własną prośbę odszedł z Instytutu w Marymoncie i został kierownikiem pracowni chemicznej Towarzystwa Rolniczego w Królestwie Polskim. Wykłady w szkole rzemieślniczo - niedzielnej prowadził do 1862 roku. Był autorem ogromnej ilości artykułów o treści przyrodniczej, publikował je w czasopismach: "Gazeta Codzienna". "Gazeta Rolnicza", "Gazeta Warszawska", "Korespondent Rolny", "Dziennik Warszawski", "Biblioteka Warszawska", "Biblioteka Nauk Przyrodniczych", "Biblioteka Rzemieślnika Polskiego" oraz " Rocznik Gospodarstwa Krajowego". W roku 1862 został powołany na stanowisko profesora technologii chemicznej, rolniczej i leśnej w nowo utworzonym Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Nowo-Aleksandrii (Puławach), gdzie również objął opiekę nad Instytucką biblioteką. Na skutek wybuchu powstania styczniowego, zawieszono zajęcia w Instytucie. Cichocki wówczas wyjechał na stypendium rządowe do Niemiec i Francji w celu zapoznania się z organizacją rolniczych zakładów naukowych. Po powrocie do Puław Cichocki przy współudziale  prof. Dudrewicza  i laboranta Antoniego Orłowskiego - udoskonalił  założoną w 1862 r. Centralną Pracownię Chemiczną nadając jej charakter zbliżony do obecnych stacji rolniczo-chemicznych. Pracownia, którą kierował Cichocki - oficjalnie istniała dwa lata (1868-1869), ale w dużym stopniu przyczyniła się do popularyzacji wśród społeczeństwa polskiego znajomości agrochemii i gleboznawstwa. W 1869 uczelnia puławska została reaktywowana i przekształcona w Instytut Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa z językiem wykładowym rosyjskim. Cichocki został profesorem nadzwyczajnym technologii chemicznej, rolniczej i leśnej i pracował tu do momentu przejścia na emeryturę -1881 r. Teofil Cichocki zasłużył się dla Puław w pracy społecznej: m.in. był członkiem rady opiekuńczej szpitala, im. Karola Boromeusza, członkiem Rady Głównej Zakładów Dobroczynnych w Królestwie Polskim (od 1869 r.), kuratorem szpitala miejscowego (od 1875 roku). Zmarł 10 września 1902 r. w Januszówce k. Sławuty na Wołyniu, gdzie mieszkała jego córka. Ciało jego przywieziono do Sobieszyna i złożono na miejscowym cmentarzu.  


Ciszewski Alfons
Wykładowca górnictwa i hutnictwa w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Puławach w 1862 roku.


Cyngier Mikołaj Wasiliewicz (1865-1923)
Urodził się w 1865 roku. Pochodził ze zrusyfikowanej rodziny niemieckiej. Syn Wasilija Jakowlewicza i Magdaleny Iwanowny z domu Rajewskiej. Ukończył gimnazjum w Moskwie, następnie studia na Uniwersytecie Moskiewskim (1890). W 1903 roku został profesorem botaniki i fitopatologii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W 1914 r. wyjeżdża do Charkowa, gdzie zostaje wykładowcą botaniki. Cyngier specjalizował się w dziedzinie ekologii chwastów. Umiera w Moskwie  w 1923 r.


Czistosierdow Wersenofij (ok.1855-1883)
Ukończył Instytut Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w 1877 roku. W latach 1882-1883 był zarządcą folwarku w Końskowoli.

Damberg Jan s. Jana.
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (1899). W latach 1902-1903 wykładał język niemiecki i statystykę w IGWiL. Zaangażowany był w działalność rewolucyjną na terenie Puław. Przez jego osobę Komitet Południowy SDKPiL w Puławach utrzymywał kontakt z Socjaldemokratyczną Partią Robotników Rosji (1905-1907). Z Puławy wyjechał do charkowskiej guberni, gdzie pracował jako agronom.


Dejcz (Deutsch) Wiktor Józefowicz
W latach 1893-1898 wykładowca inżynierii ogólnej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. Po wyjeździe do Warszawy, dziekan na Politechnice Warszawskiej.


Delone Mikołaj Borysowicz (1856-1931)
Urodzony 21 stycznia 1856 roku w Moskwie. Na Uniwersytecie Moskiewskim ukończył Wydział Fizyko-Matematyczny (1878). W latach 1895-1899 - profesor maszynoznawstwa rolniczego w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. 1899-1906 - wykładowca mechaniki w Politechnice Warszawskiej. Pod koniec roku 1906 przeniósł się do Kijowa, gdzie wykładał na Politechnice Kijowskiej. Zajmował się konstrukcją samolotów i szybowców. Napisał m.in. podręcznik: "Ustroistvo desevogo i lekkogo planera i sposoby letanija na nam" (1910).


Dmitriew Michaił Andrejewicz
Absolwent Petersburskiego Instytutu Leśnego (1888). W latach 1902-1903 był kierownikiem i wykładowca Katedry Urządzeń, Taksacji i Administracji Leśnej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Pełnił też funkcję kierownika leśnictwa "Ruda" należącego do Instytutu. Po wyjeździe z Puław pracował w Zarządzie Lasów i Dóbr Państwowych w Petersburgu. Był cenionym specjalistą. Opublikował kilka artykułów w czasopiśmie "Lesnoj Żurnał".


Dobrowolski Wasyl Michajłowicz
Dyrektor i wykładowca chemii rolnej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach (1876-1882). Do roku 1881 prowadził w Nowo-Aleksandrii (Puławach) wieloletnie doświadczenia nad wpływem nawozów na właściwości gleby i na skład substancji glebowej. Po przejściu na emeryturę, pracował w inspektoracie Warszawskiego Okręgu Szkolnego.

Dokuczajew Wasyl Wasyliewicz (1846-1903)
Ur. 17 lutego 1846 r. w Milukowie w guberni smoleńskiej. Ukończył seminarium duchowne w Smoleńsku (1867) i wstąpił na Wydział Przyrodniczy Uniwersytetu Petersburskiego, który ukończył w 1870 r. Tam też pracował jako kierownik Zakładu Geologii. Po kilku latach mianowany docentem, a następnie profesorem. Od 1871 roku prowadzi zakrojone na szeroką skalę badania geologiczne dolin rzecznych w Rosji. Od 1877 organizował i prowadził wiele ekspedycji naukowych, mające na celu badanie gleb Rosji (głównie gleb stepowych). W 1879 miał opracowane całkowicie nowe koncepcje gleboznawcze, które zapewniły mu światowy rozgłos. 14 kwietnia 1879 ogłosił je na posiedzeniu Petersburskiego Towarzystwa Przyrodników. Była to data historyczna w dziejach Gleboznawstwa. Poglądy Dokuczajewa spowodowały przewrót w nauce gleboznawstwa. W latach 1884-1888 opublikował materiały z badań geologicznych i gleboznawczych kilku rosyjskich guberni oraz mapy glebowe Rosji i półkuli północnej. W roku 1886 ogłosił pierwszą na świecie klasyfikację gleb. 1889-1890 zostaje sekretarzem Komitetu Organizacyjnego VIII Zjazdu Lekarzy i Przyrodników w Petersburgu. W 1891 roku przyjechał do Puław w celu przeprowadzenia inspekcji w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Rolnictwa, a w 1892 objął stanowisko dyrektora puławskiej uczelni. Z chwilą objęcia przez Dokuczajewa stanowiska dyrektora, rozpoczęła się daleko idąca reforma Instytutu, która została zakończona w roku 1893. Na mocy ustawy z 17 kwietnia tegoż roku została utworzona w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa - pierwsza na terenie Imperium Rosyjskiego katedra gleboznawstwa. W 1894 przybywa do Puław jeden z najzdolniejszych uczniów Dokuczajewa - Mikołaj Sibircew  (1860-1900). Po powrocie do Petersburga, Dokuczajew pracuje na tamtejszym Uniwersytecie. W 1899 publikuje pracę na temat naturalnych stref glebowych, kształtujących się pod wpływem współoddziaływania czynników klimatycznych, geologicznych, roślinności i innych. Umiera 26 października 1903 r. w Petersburgu.

Dudrewicz Władysław (1835-1872)

Ur. 17 listopada 1835 r. w Warszawie, syn Jana - lekarza i Matyldy Carre. Studia odbył w Warszawie. Po dwuletnim kursie nauk w Warszawskiej Szkole Farmaceutycznej, otrzymał od Rady Lekarskiej Królestwa Polskiego stopień prowizora farmacji (1858). Wiedzę pogłębiał we Francji. W sierpniu 1860 został mianowany p.o. nauczyciela chemii ogólnej i rolniczej w Instytucie Agronomicznym w Marymoncie pod Warszawą. Po przeniesieniu Instytutu do Puław w 1862 objął profesurę chemii ogólnej i rolniczej w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym. Po wybuchu powstania styczniowego działalność Instytutu została zawieszona. Od 16 marca 1864 roku, Dudrewicz powadził wykłady w Szkole Głównej Warszawskiej jako profesor nadzwyczajny. W 1869 r. wraca do Puław i obejmuje Katedrę Chemii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. Umiera 17 marca 1872 r. w Puławach. Pochowany zostaje na cmentarzu we Włostowicach. 

 
 


 
Ejmont (Eymand) Paweł Wikientiewicz (?-1892)
Dyrektor Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (1883-1892). Tam też wykładał niwelację i melioracje wodne. Zmarł w Puławach 12 października 1892 roku. Pochowany na cmentarzu we Włostowicach.


Fortunatow Aleksiej Fiodorowicz (1856-1923)

Po ukończeniu gimnazjum moskiewskiego w roku 1874 rozpoczął  studia medyczne w Akademii Medyczno-Chirurgicznej w Moskwie. Po czym przeniósł się do Akademii Rolniczej, którą ukończył w 1881 r. Niebawem powrócił do studiów medycznych i uzyskał tytuł lekarza. W latach 1894-1899 prowadził wykłady ze statystyki leśnej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach, następnie wyjeżdża do Kijowa, gdzie wykłada w tamtejszym Instytucie Politechnicznym do 1902 roku. Fortunatow ma ogromne zasługi dla rozwoju metod statystycznych i zastosowania statystyki w Rosji przedrewolucyjnej. Jest autorem ponad 200 prac naukowych z zakresu statystyki leśnej i ogólnej. Zmarł w roku 1923 w Kijowie.

 
 
 
 

Ganieszyn Sergiusz Sergiejewicz (1879-1930)
Urodzony w Moskwie w 1879 r. Absolwent Uniwersytetu Moskiewskiego. W latach 1905-1911 był asystentem w Katedrze Botaniki Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Podczas pobytu w Puławach opisał  pod kątem florystycznym okolice Puław, centralne części kielecko - sandomierskiego pasma gór, okolice Opatowa i południową Lubelszczyznę. Swoje obserwacje i spostrzeżenia zawarł w publikacji: "Charakterystyczne cechy Królestwa Polskiego i zadania dalszych badań". Po wyjeździe z Puław pracował w guberni irkuckiej. Po rewolucji 1917 r. w różnych częściach Związku Radzieckiego. Zmarł w 1930 r. 

Glinka Konstanty Dymitrowicz (1867-1927)
Urodzony 23 czerwca 1867 r. w Koptewie na Smoleńszczyźnie. Absolwent Uniwersytetu w Petersburgu (1899) ze specjalnością w zakresie mineralogii. Na tymże Uniwersytecie rozpoczyna współpracę z Dokuczajewem jako jego
asystent. W roku 1894 przybył do Nowo-Aleksandrii (Puław). W 1895 r. obejmuje Katedrę Mineralogii i Geologii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa, a po śmierci Sibircewa (1900 r.) - Katedrę Gleboznawstwa, którą prowadził do 1911 roku. Dzięki staraniom Glinki Katedra Gleboznawstwa rozwinęła działalność na szeroką skalę. Dzięki kontaktom jakie Glinka posiadał w świecie, uzyskał on dla Instytutu liczne kolekcje próbek i monolitów gleb egzotycznych (z Brazylii, Australii, Nowej Zelandii, Indii, Cejlonu). Instytut zaopatrzył się w próbki z większości regionów naturalnych Imperium Rosyjskiego (liczba eksponatów za czasów Sibircewa wynosiła ok. 800 - za profesury Glinki wzrosła do ok. 4000). Po roku 1907 nastąpiło w Instytucie nasilenia prac kartograficznych. Związane to było z propozycją Urzędu Przesiedleńczego przy Ministerstwie Rolnictwa, który zaproponował prof. Glince prowadzenie badań fizjograficznych na terenie Syberii, w Turkiestanie i na Dalekim Wschodzie. Propozycja została przyjęta i od tego czasu cała gleboznawcza placówka puławska obsługiwała głównie prace prowadzone na terenach azjatyckich. Konstanty Glinka kierował ponad stu ekspedycjami naukowymi. W okresie "puławskim"- ekspedycją turkiestańską (1909) i wielką ekspedycją do Krajów Dalekiego Wschodu (1910). Puławy stały się w owym czasie placówką gleboznawczą o znaczeniu ogólnopaństwowym, sławą wykraczającą poza Imperium Rosyjskie. W trakcie pobytu w Puławach Glinka opublikował m.in. podręcznik gleboznawstwa, stanowiący uzupełnienie podręcznika Sibircewa (1908). W tym też roku ukazała się schematyczna mapa gleb świata autorstwa prof. Glinki. Było to pierwsze opracowanie tego rodzaju na świecie. Z Puław Glinka bardzo często wyjeżdżał do Petersburga. Założył tam Komitet Gleboznawczy im. Wasyla Dokuczajewa i Muzeum Gleb Azji. W 1911 r. wyjeżdża do Woroneża gdzie organizuje tamtejszy Instytut Rolniczy (zostaje jego dyrektorem). Od 1922 r. był rektorem i profesorem Leningradzkiego Instytutu Rolniczego i pierwszym dyrektorem Instytutu Gleboznawstwa Akademii Nauk ZSRR. W 1926 został członkiem Akademii nauk ZSRR. Zmarł w Leningradzie 2 listopada 1927 roku.      

Głuszkow Wiktor Grigorewicz (1883-1937)
Rosyjski uczony, hydrolog i pedagog. Urodził się 1883 r. w Wiernym (Ałma-Ata), syn nauczyciela miejscowego gimnazjum. W 1901 r. ukończył z wyróżnieniem gimnazjum klasyczne. W 1907 r. - Petersburski Instytut Łączności. W latach 1912-1914 wykłada w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Współorganizator i dyrektor Rosyjskiego Instytutu Hydrologii (1919), autor wielu publikacji naukowych. Członek korespondent Akademii Nauk ZSRR (1932). Członek Akademii Nauk Rolniczych (1935). Aresztowany 25 grudnia 1936 r. w Piatigorsku. 22 maja 1937 r. po sfingowanym procesie Wojskowy Sąd Najwyższy ZSRR skazał Głuszkowa na karę śmierci. Wyrok został wykonany następnego dnia. Pośmiertnie zrehabilitowany. 


Gruszecki Wasyl Fiodorowicz
Teolog prawosławny, żonaty z córką polskiego powstańca. W Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa pełnił funkcję inspektora, tj. zastępcy dyrektora w latach 1874-1880. Człowiek bardzo wykształcony.


Gudkow Mikołaj Afrykanowicz
Wykładowca uprawy roli w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w latach 1871-1874. Po wyjeździe z Puław pracował jako kierownik folwarku doświadczalnego w Horkach (gubernia mohylewska).


Hanusz Ignacy (1805-1866)
Ogrodnik. Urodzony w Wiedniu, syn Ignacego i Anny. Założyciel Parku Zdrojowego w Busku (ok. 1836). Dyrektor Ogrodu Botanicznego UW w Warszawie (1846-1862). W latach 1862-1866 pracował jako ogrodnik w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Puławach. Zmarł w Puławach 10 czerwca 1866 r. Świadkami zgonu byli: Aleksander Zieliński - nauczyciel rysunku w Instytucie oraz Feliks Erlicki - sekretarz Instytutu.

Hollak Antoni Jan (ok. 1820 - po 1876)
Inżynier leśnik. Urodzony w Sejnach. W 1842 ukończył Wydział Leśny Instytutu Agronomicznego w Marymoncie pod Warszawą, po czym wstąpił do państwowej służby leśnej. W 1851 roku zdał egzamin na tzw. "nadleśnego", od tego czasu do 1857 prowadził leśnictwo Brok, będące szkoleniowym gospodarstwem leśnym Instytutu w Marymoncie. Zajmował się pracą badawczą i dydaktyczną. W roku 1862 powołany został na stanowisko wykładowcy w Katedrze Leśnictwa w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Puławach o czym donosił "Kurier Warszawski" z dnia 15 grudnia 1862 r. tymi słowami - "Komisja Rządowa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, mianowała P. Hollaka Antoniego, Komisarza Leśnego, Profesorem Radnym do wykładu leśnictwa w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym  w Nowej Aleksandrji, obok tego poruczone mu zostają przez Komisję Rządową Przychodów i Skarbu obowiązki Nadleśniczego Leśnictwa Puławy". Po wybuchu powstania styczniowego zawieszone zostały wykłady i do roku 1868 Hollak prowadził prace badawcze. W 1869 r. reaktywowano Instytut. Hollak objął wykłady z zakresu gospodarki leśnej, taksowania i oceniania lasów w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa, które prowadził do 1874 r. Jednocześnie prowadził hodowlę lasów oraz ich urządzanie (1869-1876). W 1876 odszedł na emeryturę. 


Iwanow Iwan Pawłowicz (ok. 1875-1900)
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (1899). Pracował jako asystent w Katedrze Leśnictwa (IGWiL). Zmarł 6 września 1900 r.


Jacentowicz Aleksy Władimirowicz
W latach 1907-1911 asystent Katedry Zoologii w IGWiL w Puławach.


Jachontow Julian Aleksiejewicz
Absolwent IGWiL w Puławach. Asystent  w Katedrze Użytkowania Lasów i Encyklopedii Leśnictwa (IGWiL). W 1914 r. wraz z ewakuowanym Instytutem wyjeżdża do Charkowa.


Jakimow Iwan Jakimowicz
W latach 1896-1913 wykładowca weterynarii w IGWiL w Puławach. 1911-1914 - piastował stanowisko inspektora Instytutu. W czasie swojego pobytu w Puławach pełnił też funkcję głównego weterynarza IGWiL.


Jasnopolski Mikołaj Piotrowicz (1846-1900)
 Rosyjski ekonomista, absolwent Uniwersytetu w Kijowie. W latach 1872-1874 wykładowca ekonomii politycznej, prawoznawstwa i statystyki w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Po wyjeździe z Puław pracował na Uniwersytecie św. Włodzimierza w Kijowie jako wykładowca prawa skarbowego.
 


Jasieniecki Borys Iłłarionowicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1902. W latach 1904-1906 zastępca kierownika instytuckiego folwarku w Końskowoli.


Jegunow Michał Andrejewicz (1864-?)
Rosyjski bakteriolog. Absolwent Instytut Rolniczego w Moskwie. W latach 1893-1898 był asystentem w Katedrze Botaniki Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Autor wielu prac naukowych.


Jemelianow Włodzimierz Maksymowicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1896. W latach 1899-1902 asystent w Katedrze Taksacji i Urządzania Lasów w tymże Instytucie. Po opuszczeniu Puław pracował w Kamieńcu Podolskim jako leśniczy.

Jewtuszewski Klemens Stefanowicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1880. W latach 1883-1884 nauczyciel języka niemieckiego w tymże Instytucie. Prowadził również wykłady z zakresu leśnictwa.  

Kaługin Iwan Iwanowicz (1867-?)
W latach 1894-1914 wykładowca zootechniki ogólnej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Od roku 1896 redaktor naczelny czasopisma "Записки Ново-Александрийского института". Autor wielu publikacji naukowych oraz artykułów w prasie fachowej, rosyjskiej i zagranicznej. W 1914 r. wraz z ewakuowanym Instytutem przenosi się do Charkowa, gdzie pełni funkcję kierownika Katedry Zootechniki Ogólnej.


Karpiński Aleksander (1836-1887)
Ur. 28 maja 1836 r. w Bychawie k/Lublina, s. Leona i Katarzyny z Bełdowskich. Szkołę średnią ukończył w Lublinie w roku 1854. Studiował medycynę i nauki przyrodnicze na Uniwersytecie św. Włodzimierza w Kijowie. W roku 1862 uzyskał tytuł kandydata nauk przyrodniczych. W roku 1866 został magistrem zoologii i uczył w progimnazjum w Warszawie. W latach 1868-1869 był wykładowcą anatomii porównawczej w Warszawskiej Szkole Weterynaryjnej. W 1869 r. przeniósł się do Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach. W 1870 roku został mianowany profesorem zoologii i entomologii stosowanej w IGWiL w Puławach. Prowadził również wykłady z anatomii i fizjologii zwierząt, rybactwa, pszczelarstwa i jedwabnictwa. Prace badawcze Aleksandra Karpińskiego dotyczyły głównie ichtiologii i entomologii. Szczególne zasługi położył na polu gospodarki rybnej w Królestwie Polskim. Publikował na łamach "Gazety Rolniczej". Opracowywał artykuły do "Encyklopedii Rolnictwa". Jako nauczyciel interesował się również sprawami egzystencji studentów Instytutu Puławskiego. Pomimo tego, iż sam nie był człowiekiem zamożnym, pomagał młodzieży finansowo. Fundusze, które uzyskał z publikacji przeznaczył na założenie kasy zapomogowej dla biedniejszych studentów. Opiekował się również szpitalem miejskim w Puławach. Zmarł w Warszawie 9 czerwca 1887 roku. Pochowany jest w rodzinnym grobie na Powązkach.  


Kokczyński Zygmunt Antonowicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1905. Do roku 1907 był asystentem w Katedrze Ogólnej Uprawy Roślin. Po wyjeździe z Puław sprawował m.in funkcję prezesa Towarzystwa Rolniczego w Turku.


Kołokołow Makary Fiodorowicz
Asystent w Katedrze Chemii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W 1914 r. wyjechał do Charkowa.
 


Kołomijcew Mikołaj Pawłowicz
Wykładowca fizyki i meteorologii w IGWiL w Puławach w latach 1893-1896. Pod jego kuratelą znajdowała się stacja meteorologiczna Instytutu. Dążył do utworzenia na terenie Królestwa Polskiego sieci stacji rolniczo-meteorologicznych, obejmujących b. Królestwo Polskie wraz z obszarami przyległymi: Grodzieńszczyzna, Kowieńszczyzna, Wileńszczyzna, częściowo Inflanty i Kurlandia. Zwerbował wielu korespondentów-obserwatorów, pełniących te obowiązki honorowo. Starał się również o aparaturę potrzebną dla stacji w Instytucie. Zmieniła ona nazwę na Obserwatorium Meteorologiczne, którego zadaniem miało być zbieranie i opracowywanie materiałów meteorologicznych z różnych obszarów, jak i prowadzenie własnych badań nad rozwojem roślin uprawnych w związku z przebiegiem pogody. Materiały publikowano w specjalnym "Biuletynie Meteorologicznym Obserwatorium IGWiL w Nowo-Aleksandrii". Inne - publikowano w "Pracach Zachodniej Sieci. Biuletynie Meteorologiczno-Rolniczym", którego redaktorem był sam Kołomijcew. Ukazało się pięć numerów "Biuletynu" w 1894 r. i dwa w 1895. Sieć stacji meteorologicznych zorganizowanych przez Kołomijcewa przestała istnieć, powodem była jego choroba. Wyjechał na Krym na leczenie i tam prawdopodobnie zmarł. Po jego śmierci ocalała tylko stacja w Puławach. 

Kopytkowski Kazimierz (1841-1910)
Ur. 5 marca w Warszawie. Ukończył warszawskie gimnazjum realne ze złotym medalem (1858), studiował jako stypendysta na Wydziale Inżynierii Cywilnej Politechniki w Karlsruhe, gdzie w 1861 r. uzyskał stopień inżyniera. W 1862 roku delegowany został przez Komisję Rządową Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego do odbycia podróży do Anglii, Francji i Niemiec celem zapoznania się z metodami wykładania mechaniki praktycznej i inżynierii cywilnej. Jesienią 1862 r. przybył do Puław jako wykładowca mechaniki w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym, którą wykładał do końca stycznia 1863 r. Wybuch powstania styczniowego i masowy w nim udział studentów puławskich spowodowały zawieszenie wykładów w Instytucie. Kopytkowski oczekując na otwarcie Instytutu zorganizował w "Karczmie pod Pielgrzymem" doświadczalny zakład mechaniczny, przygotował w 1864 r. obszerny wykład nauki o materiałach, napisał kurs teorii konstrukcji inżynierskich i sporządził tablicę przedstawiające maszyny i przyrząd używane do robót inżynierskich. Z początkiem roku 1865 udał się ponownie do Niemiec, gdzie zapoznał się z organizacją wyższych zakładów naukowych i zakupił pomoce naukowe dla organizującego się w Łodzi Instytutu Politechnicznego. W sierpniu 1865 r. uzyskał w Getyndze stopień doktora filozofii. W 1866 r. po powrocie do kraju podjął wykłady w Warszawskiej Szkole Głównej. W roku 1869 zreorganizowano puławski Instytut, który stał się placówką dydaktyczną z rosyjskim językiem wykładowym i przyjął nazwę Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. Kopytkowski zrezygnował z pracy dydaktycznej i poświęcił się pracy w kolejnictwie przy budowie dróg i mostów na zlecenie J.G. Blocha. Zajmował stanowisko naczelnika zarządu kolei fabrycznołódzkiej (1908), które opuścił z powodu ciężkiej choroby oczu. Zmarł w Warszawie 8 sierpnia 1910 r. Pochowany został na Powązkach.  


Korzynek Franciszek (1829-1893)
Ur. 29 grudnia w Neudorf (Czechy). Ukończył szkołę realną w Reichenbergu (obecnie: Liberec), praktykował jako ogrodnik u barona Aerenthala (znanego miłośnika ogrodów) w Goskal, a złożywszy egzamin na subiekta pracował na różnych stanowiskach w Czechach: u Rohanów, hr. Schlicka, hr. Thuna, hr. Waldsteina, hr. Bongoni, barona d'Herites i barona Weidenheima. Był również starszym subiektem w Wiedniu, w Burgarten i Augarten. Pracował też u księcia Salm na Morawach. Od 1870 r. pracował w Karlsbadzie u Wilhelma Wintera gdzie założył piękny ogród miejski. Z Karlsbadu zabrał Korzynka do Polski Franciszek Kleniewski, który to świeżo nabył klucz opolski. W Niezdowie Korzynek pracował jako główny ogrodnik w latach 1871-1877. W następnym roku objął stanowisko ogrodnika w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Tam pracował obok Władysława Skrobiszewskiego, następnie samodzielnie. Odnowił zaniedbany park puławski, założony w stylu angielskim przez Jakuba Savage'a dla księżnej Izabeli Czartoryskiej. Współpracował z czasopismem "Ogrodnik Polski". Zmarł w Puławach 16 stycznia 1893 r. Pochowany na cmentarzu włostowickim. 


Korzynek Wrocisław (1866-1922)
Ur. w Karlsbadzie, s. Franciszka i Anny z d. Hanusz. Od roku 1889 był asystentem profesora botaniki Mikołaja Cyngiera w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.
 
                     Kowalski Tadeusz (1842-1904)
                                  Ur. w roku 1842 w Warszawie, syn znanego warszawskiego lekarza Mateusza Kowalskiego. Absolwent
                                           Gimnazjum Realnego w Warszawie. W 1858 r. rozpoczyna studia w Instytucie w Marymoncie. W 1860 r. wyjeżdża do 
                                           Getyngi, gdzie kontynuuje naukę. W 1862 uzyskuje tytuł doktora i rozpoczyna pracę w Instytucie Politechnicznym i 
                                           Rolniczo-Leśnym w Puławach, gdzie obejmuje Katedrę Rolnictwa. W 1870 r. wyjeżdża z Puław. Współredaktor Gazety
                                           Rolniczej. Krzewiciel nowoczesnego rolnictwa w Królestwie Polskim. Właściciel majątku Olbęcin w guberni lubelskiej.
                                           Radca Komitetu Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w gub. lubelskiej. Umiera 21 lutego 1904 r.

Krasuski Józef (ok. 1830-po 1882)
W 1852 r. ukończył studia leśne w Instytucie Agronomicznym w Marymoncie. W tym samym roku został zatrudniony w leśnictwie Ostrołęka. Pełnił funkcję podleśnego w straży Kosewo (leśnictwo Zakroczym). W 1861 r. otrzymał stopień nadleśnego i posadę starszego sekretarza w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu  (1862-1863). W latach 1869-1875 pracował w Petersburgu w Wydziale Finansowym Królestwa Polskiego przy Ministerstwie Finansów jako starszy urzędnik d/s leśnych. W latach 1875-1882 w IGWiL w Puławach jako docent wykładał hodowlę lasów i ich urządzanie. Po roku 1882 zajmował się administrowaniem lasów prywatnych. Był autorem licznych artykułów w wielu czasopismach: "Rocznik Leśny", "Gazeta Rolnicza", "Tygodnik Rolniczy", "Lesnoj Żurnał".


Kratowski Józef (ok. 1830-1882)
Ur. w Zamościu, s. Jana i Wiktorii z d. Kapsinowicz. W roku 1885 otrzymał dyplom pomocnika weterynaryjnego. Następnie odbył studia w Warszawskiej Szkole Weterynaryjnej i kurs w Szkole Farmaceutycznej przy Uniwersytecie Warszawskim. W 1858 r. Rada Lekarska Królestwa Polskiego nadała mu dyplom lekarza weterynaryjnego z posadą młodszego weterynarza kontroli weterynaryjnej miasta (w dzielnicy Praga). W latach 1862-1869 był nauczycielem w Warszawskiej Szkole Weterynaryjnej. W 1869 został nauczycielem anatomii zwierząt i weterynarii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Jego specjalnością było podkownictwo koni. Opracował i rozbudował teorię podkuwania koni w zależności od ich ras i użytkowania. Jeden z największych specjalistów w tym zakresie. W Puławach szkolił masztalerzy m.in z Niemiec i Anglii. Przygotowywał obszerny podręcznik podkownictwa, którego jednak nie ukończył z powodu choroby. Zmarł w Puławach 24 kwietnia 1882 r. W pogrzebie Kratowskiego uczestniczyli masztalerze z Niemiec, Belgii i Anglii. Pochowany na cmentarzu włostowickim.


Krauze Aleksander (1847-po 1905)
Rosjanin pochodzenia niemieckiego. W roku 1874 przybył do Puław i objął po Antonim Hollaku wykłady z gospodarki leśnej i taksacji lasu w IGWiL. Pracował tu do roku 1893. Zapisał się w pamięci współpracowników i studentów jako człowiek o miłym i łagodnym usposobieniu. W Puławach zainteresował się leśnictwem polskim. Jest autorem wielu publikacji z dziedziny leśnictwa. 


Krawkow Sergiusz Pawłowicz
Rosyjski gleboznawca. Autor wielu prac gleboznawczych. W latach 1901-1904 zarządzał instytuckim folwarkiem w Końskowoli. Po wyjeździe z Puław pracował na Uniwersytecie w Petersburgu.
 

Kronsztadt Włodzimierz Jakowlewicz
W latach 1904-1914 asystent w Katedrze Fizjologii Zwierząt w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Podczas I wojny światowej ewakuował się wraz z Instytutem do Charkowa.

Krisztafowicz Mikołaj Józefowicz (1866-1941)

Ur. 23 października 1866 r. w Duchowszczyźnie, mieście w guberni smoleńskiej. W latach 1877-1884 uczęszczał do Moskiewskiego Gimnazjum Wojskowego, a następnie rozpoczął służbę wojskową. Lata 1888-1892 to nauka na Wydziale Fizyko-Matematycznym Uniwersytetu Moskiewskiego, gdzie nie uzyskał jednak dyplomu. W 1893 r. przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika. W 1894 obejmuje stanowisko bibliotekarza w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Nowo-Aleksandrii (Puławach). Instytut w owym czasie przechodził reorganizację prowadzoną przez ówczesnego dyrektora, wybitnego gleboznawcę rosyjskiego - W.W. Dokuczajewa. W wyniku reorganizacji biblioteka została wydzielona jako zakład z odrębnym kierownikiem. Był pierwszym etatowym bibliotekarzem w Instytucie. Pracę swoją zaczął od uporządkowania biblioteki, przeprowadził kontrolę księgozbioru, zinwentaryzował zbiory biblioteczne, przy pomocy współpracowników skatalogował księgozbiór. W 1898 r. biblioteka liczyła ponad 40 tys. voluminów i stanowiła największą na ziemiach polskich bibliotekę rolniczą (zawierała również zbiory biblioteki Instytutu Agronomicznego w Marymoncie, założonej w 1816 r.). Funkcję kierownika sprawował do momentu ewakuacji Instytutu (1914 r.) do Charkowa (biblioteka liczyła wtedy ok. 80 tys. pozycji). Katalogi biblioteki i sprawozdania z jej działalności ogłaszane były na łamach "Sprawozdań Rocznych Instytutu" lub publikowane jako oddzielne broszury. W 1914 r. Krisztafowicz wziął udział w zjeździe bibliotekarzy w Petersburgu. Niezależnie od prac bibliotekarskich redagował i wydawał w latach 1896-1916 czasopismo specjalistyczne "Eżegodnik po geologii i mineralogii Rossii". Do 1914 r. redakcja mieściła się w Puławach. W ciągu 20 lat edycji ukazało się 17 tomów. Prace ogłaszane były w językach: rosyjskim, niemieckim i francuskim. Krisztafowicz prowadził też własne prace badawcze w dziedzinie geologii (głównie na Lubelszczyźnie), których wyniki ogłaszał w "Eżegodniku". Dotyczyły one geologii i hydrologii Lubelszczyzny, Białorusi i Litwy. Najcenniejsza z nich to opis hydrogeologiczny terenu Lublina i jego okolic (1903), pierwsza monografia z terenu Polski - mająca wartość do dziś. Interesował się również zoologią i archeologią. W 1914 r. wyjeżdża wraz z ewakuowanym Instytutem do Charkowa. W 1919 r. otrzymuje nominację na docenta Katedry Geologii Uniwersytetu w Charkowie, gdzie wkrótce zostaje profesorem. W 1930 r. odszedł na emeryturę. Zmarł w Charkowie 4 stycznia 1941 r.



Kubicki Otton (?-1908)
Pochodził ze spolonizowanej rodziny niemieckiej osiadłej w połowie XIX w. na terenie Królestwa Polskiego. W 1859 r. ukończył Akademię Rolniczą w Hohenheim. W latach 1859-1862 był nauczycielem gospodarstwa wiejskiego w Instytucie Agronomicznym w Marymoncie pod Warszawą. Od 1862 r. w Puławach w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym wykładał kilka przedmiotów (m.in. język niemiecki). Pełnił też funkcję administratora Zakładu Doświadczalnego na Kępie oraz folwarku instytuckiego w Końskowoli. Puławski Instytut zawdzięcza Kubickiemu powstanie pierwszej żywej kolekcji roślin lekarskich i perfumeryjnych oraz rozmaitych odmian machorki. Był założycielem pierwszego chmielnika (na Kępie) arboretum wierzbowego (przeniesionego później do Sadłowic, a następnie zlikwidowane). Interesował się szczególnie gatunkami wierzby koszykarskiej, rozpowszechniał wśród włościan koszykarstwo. Zdymisjonowany w roku 1881, w toku akcji rusyfikacyjnej w Instytucie. Po opuszczeniu Puław pracował w Ordynacji Zamojskiej jako administrator.

Kuguszew Aleksander Mikołajewicz (1867-1951)
Urodził się 17 marca 1867 r. w rosyjskiej rodziny arystokratycznej. W roku 1886 ukończył gimnazjum realne w Saratowie. Następnie w 1891 r. Instytut Inżynierów Cywilnych w Petersburgu. W 1893 r. rozpoczyna pracę w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach jako wykładowca budownictwa wiejskiego i inżynierii. W roku 1901 przenosi się do Warszawy, gdzie zostaje wykładowcą w Instytucie Politechnicznym. W 1915 r. w związku z działaniami wojennymi wyjeżdża do Moskwy (ewakuacja Instytutu). W październiku 1917 r. zostaje rektorem Instytutu Politechnicznego w Niżnym Nowgorodzie. W 1918 roku dekretem podpisanym przez W.I. Lenina pomimo protestów kadry naukowej Instytut zostaje rozwiązany. Część wykładowców Instytutu m.in Kuguszew zostaje zatrudnionych na tamtejszym Uniwersytecie.  
 


Kurdiani Salomon Zacharewicz (1867-1937)
Ur. 6 marca 1867 r. w Sagaredżo (k/Tbilisi). Po ukończeniu seminarium duchownego, w roku 1896 rozpoczął studia w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Dyplom Wydziału Leśnego otrzymał w 1900 r. Pozostał w Instytucie w charakterze asystenta, prowadząc zajęcia praktyczne z zakresu dendrologii. Kurdiani jako pierwszy na świecie wykonał skrzyżowanie modrzewia europejskiego z japońskim. W leśnictwie "Ruda" należącym do Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa założył doświadczenie proweniencyjne z sosną zwyczajną (Pinus silvestris), pochodzącą z 15-tu guberni Imperium Rosyjskiego. Pole doświadczalne, na którym pracował Kurdiani w leśnictwie "Ruda", istnieje dz dziś. Wykłady profesora Kurdianiego prowadzone w Puławach zostały opublikowane przez N. Biegunowa (studenta) w 1912 r. w dwóch tomach (w ramach korporacji "Silvania", która istniała w Instytucie). W 1914 roku Kurdiani ewakuował się wraz z Instytutem do Charkowa. Tam pracował do kwietnia 1918 r. W 1918 roku wyjechał do rodzinnej Gruzji i w Tbilisi podjął pracę na tamtejszym Uniwersytecie. Otrzymał tam tytuł profesora i Katedrę Botaniki. W roku 1921 dzięki staraniom Kurdianiego utworzono Wydział Leśny na Uniwersytecie. Po powstaniu Tifliskiego Instytutu Leśnego i Technicznego (1930-1931) objął w nim Katedrę Dendrologii. W 1934 r. ukazał się jego podręcznik dendrologii, w którym wiele miejsca poświęcił doświadczeniom z "czasów puławskich". W 1937 r. został aresztowany, oskarżony i stracony. Po 1956 r. zrehabilitowany. 

Lange Jerzy Walentynowicz
W latach 1905-1911 wykładał w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa budownictwo wiejskie i inżynierię. W okresie rewolucji 1905 r. aresztowany i osadzony w więzieniu w Iwangorodzie (Dęblinie). Zwolniony, wyjechał do Łodzi.


Lej Mikołaj Henrykowicz
Kandydat praw Uniwersytetu w Petersburgu i kandydat nauk przyrodniczych Uniwersytetu w Kazaniu. W 1876 r. uzyskuje na Uniwersytecie Warszawskim stopień magistra chemii, następnie nominację na profesora. Od 1874 r. zatrudniony w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa jako wykładowca chemii ogólnej i analitycznej. W Puławach przebywał do roku 1880.


Lewitow Mojżesz Afanasjewicz
W latach 1873-1876 starszy woźny w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. 1877-1879 - zarządca gmachów w osadzie pałacowej. Zmarł w 1880 roku. 
 

Łokot Tymoteusz Wasyliewicz (1869-1942)
Ur. 19 stycznia 1869 r. w mieście Borzna na Ukrainie. Absolwent Uniwersytetu Kijowskiego.  Agronom, działacz polityczny, publicysta. W latach 1905-1906 wykładowca uprawy roli i roślin w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W 1906 r. wybrany do pierwszej Dumy Państwowej Imperium Rosyjskiego z rejonu czernihowskiego. Po rozwiązaniu Dumy spędził kilka miesięcy w więzieniu. Po zakończeniu wojny domowej w Rosji, przebywał na emigracji w Jugosławii. Zmarł 25 lipca 1942 roku w Zemun (Jugosławia).


Łoskowski Wincenty
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa z roku 1873. Autor pieśni pt. "Puławianka"(1872), która stała się popularnym hymnem młodzieży puławskiej.


Majewski Piotr Feliksowicz (1851-1892)
Botanik, starszy ogrodnik w IGWiL. W latach 1881-1883 wykładał fizjologię roślin i ogrodnictwo w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.


Malewski Konstanty (1840-1903)
Magister geologii i geognozji, profesor w Katedrze Mineralogii i Geognozji Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. 1858 - ukończył gimnazjum w Białej Cerkwi. Następnie studiował  geologię na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu św. Włodzimierza w Kijowie. W 1862 r. otrzymał stopień kandydata nauk przyrodniczych. W latach 1862-1863 ukończył kursy pedagogiczne na Uniwersytecie Kijowskim. Od 1864 r. uczył w seminarium nauczycielskim w Królestwie Polskim, równocześnie prowadził prace geologiczne w dorzeczu Dniestru. Po otworzeniu Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa (1869) prowadził wykłady z krystalografii, mineralogii i geologii, a od 1878 do 1894 uczył gleboznawstwa. W Puławach założył gabinet mineralogiczny, do którego pozyskał wiele cennych okazów. Od lat siedemdziesiątych XIX w. Malewski zajmował się głównie gleboznawstwem. Opublikował na ten temat wiele artykułów i podręczników. Był twórcą pionierskich w Polsce gleboznawczych poletek doświadczalnych, nazwanych jego imieniem. Od początku swojego pobytu w IGWiL dążył do stworzenia w Puławach ośrodka kartografii gleboznawczej dla potrzeb rolnictwa. Plany te zostały zrealizowane dopiero dzięki W. Dokuczajewowi (1891-1895) przy współpracy N. Sibircewa i M. Glinki. W czasie swojego dwudziestopięcioletniego pobytu w Puławach pełnił wiele funkcji: był członkiem zarządu i sekretarzem Instytutu, kierownikiem rolnego gospodarstwa doświadczalnego, brał udział w opracowywaniu statutu Instytutu. Był organizatorem i kierownikiem prywatnej szkoły podstawowej w Puławach (1876-1885). W 1894 r. została utworzona odrębna Katedra Gleboznawstwa pod kierownictwem N. Sibircewa, a Malewski pozostał w Katedrze Mineralogii i Geologii. W tym samym roku został rzeczywistym radcą stanu i honorowym członkiem Instytutu. Odszedł na emeryturę z dniem 25 stycznia 1895 r. i zamieszkał w Warszawie. Początkowo był kierownikiem naukowym prywatnych, żeńskich kursów handlowych, a w ostatnim etapie życia pracował w Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie. Zmarł w Warszawie 20 września 1903 r. 
 


Marczenko Aleksander Grigoriewicz (1872-1940)
Ur. na Ukrainie w rodzinie chłopskiej. Absolwent Instytutu Leśnego w Petersburgu. Profesor Oddziału Leśnego IGWiL w Puławach. W latach 1903-1914 był wykładowcą urządzania, szacowania i zarządu lasów w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Kierował leśnictwem IGWiL "Ruda". Autor wielu prac naukowych, które publikowane były w "Zapiskach Novo-Aleksandryjskogo Instituta Sel'skogo Chozjajstwa i Lesovodstva" oraz w rosyjskich czasopismach leśnych. W 1914 r. wraz z ewakuowanym Instytutem  wyjechał do Charkowa.  


Martin Karol Marcin (1817-1898)
Profesor architektury. Ur. 8 lipca 1817 r. w Luxuil (Francja) s. Jana Szczepana i Barbary Martin de Pout. Gimnazjum ukończył w Vesoul (1835). W latach 1836-1839 studiuje architekturę w Paryżu (Ecole des Beaux Arts). Do Polski przybył w roku 1840 celem załatwienia rodzinnych spraw majątkowych w dobrach Krężak (pow. warszawski), które były własnością jego stryja, Jana Martina i został na stałe. W latach 1843-1845 był mechanikiem w warszawskich teatrach. W roku 1847 otrzymał stopień budowniczego klasy II. Od roku 1849 na zlecenie kuratora Okręgu Naukowego Warszawskiego zajmował się budową gmachu laboratorium chemicznego Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego w Marymoncie. W roku 1850 nadzorował budowę tegoż Instytutu. W roku 1851 został wykładowcą w Instytucie, wykładał budownictwo wiejskie. W 1862 r. wraz z Instytutem przenosi się do Puław, gdzie dalej prowadzi wykłady ze swojej specjalności. w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach pracuje do przejścia na emeryturę (1880 r.). Martin był autorem wielu publikacji z zakresu budownictwa wiejskiego. Zmarł 24 września 1898 r. w Sandomierzu.


Miedźwiecki Emil Grigoriewicz (?-1903)
Etatowy lekarz Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w latach 1887-1903. Zmarł 18 lutego 1903 r. w Puławach.

Miller Leonid Aleksandrowicz (?-1900)
Absolwent politechniki w Rydze. W latach 1894-1900 był wykładowcą ogrodnictwa, niemieckiego i francuskiego. Pomagał również profesorowi zarządzającemu Gospodarstwem Doświadczalnym na Kępie.
 


Morkowin Mikołaj Wasyljewicz (?-1904)
Magister botaniki, profesor adiunkt Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Absolwent Uniwersytetu Petersburskiego. W IGWiL wykładał fizjologię roślin i mikrobiologię. Zmarł 22 października 1904 r.


Moskalewski Bogdan (?-1882)
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach z roku 1874. W latach 1881-1882 zarządzał gospodarstwem doświadczalnym w Końskowoli.


Myszkin Mikołaj Pawłowicz (1864-1936)
Fizyk i meteorolog. Ukończył uniwersytet w Kazaniu w roku 1887. Od roku 1896 do 1914 wykładał fizykę i meteorologię z klimatologią w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.

Nabokich Aleksander Ignatiewicz (1874-1920)
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1896. W latach 1901-1905 był asystentem w Katedrze Ogólnej Uprawy Roli i Roślin w IGWiL. Po wyjeździe z Puław - profesor rolnictwa w Noworosyjskim Uniwersytecie w Odessie.
 


Nazariewskij Michał Iwanowicz (1874-1938)
Od roku 1908 był wykładowcą ekonomii politycznej i statystyki w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach, w 1914 r. przeniesiony do Instytutu Rolnego w Moskwie.


Niedabylski Zdzisław
Absolwent Instytutu Agronomicznego w Marymoncie pod Warszawą. Wykładowca leśnictwa w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Puławach.


Niedzielski Józef
Laborant w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Puławach w latach 1862-1869.

Niemiro Włodzimierz Konstantynowicz
W latach 1902-1914 sprawował urząd zastępcy dyrektora technicznego w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.
 


Niestrielajew Andrzej Andriejewicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z 1904 r. W latach 1905-1908 - asystent w Katedrze Zootechniki Szczegółowej w IGWiL.


Okniński Dominik (ok. 1817-po 1880)
Dyrektor i inspektor Instytutu Politechnicznego i Rolniczo-Leśnego w Puławach (1862-1869).


Oleszkiewicz Wincenty
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z 1905 r. W latach 1906-1908 - zastępca leśniczego w leśnictwie "Ruda"(IGWiL). Po wyjeździe z Puław pracował w Arzyńsku (gub. jenisiejska) jako leśniczy.


Omeljanienko Paweł (?-przed1905)
W latach 1869-1972 był wykładowcą języka rosyjskiego w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W 1870 r. Bolesław Prus po zatargu z Omeljanienko został relegowany z Instytutu.  
 

Omeljanski Teodozy Benedyktowicz (1849-1871)
Docent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W latach 1870-1871 wykładał ekonomię polityczną, prawoznawstwo i statystykę. Zmarł 25 listopada 1871 r. Pochowany na cmentarzu we Włostowicach. 

 

                                                               
 
                                      Tablica nagrobna Teodozego Omeljanskiego (cmentarz we Włostowicach)
Orłow Michał Michajłowicz(1867-1932)
Urodził się w Jelcu (gubernia orłowska). W roku 1884 ukończył gimnazjum realne, a w 1888 r. Petersburski Uniwersytet Leśny. W latach 1890-1892 przebywał w  Niemczech, Francji, Szwajcarii, Austrii i Węgrzech. Pobyt za granicą związany był z pogłębieniem wiedzy w zakresie leśnictwa. W latach 1892-1894 pracował w Departamencie Leśnictwa przy Ministerstwie Rolnictwa i Dóbr Państwowych. W roku 1894 zostaje profesorem adiunktem w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Od 1901 r. związany z Petersburskim Uniwersytetem Leśnym, w 1907 r. zostaje dyrektorem tegoż Instytutu. Autor wielu publikacji naukowych. W publikacjach opracowanych w okresie puławskim wymienić należy pracę dotyczącą urządzania lasów państwowych w Polsce na przykładzie nadleśnictwa Kozienice.   

Pałładin Władimir Iwanowicz (1859-1922)
Absolwent Uniwersytetu w Moskwie. Od roku 1886 wykładowca botaniki i fizjologii roślin w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W 1889 r. zmuszony przez władze carskie do opuszczenia Puław. Powodem takiej decyzji było zbyt małe zaangażowanie Pałładina w realizację rusyfikacyjnej polityki władz rosyjskich. Przeniesiony do Charkowa, gdzie prowadził wykłady z fizjologii roślin. W 1897 r. ponownie wrócił do Królestwa i podjął pracę na Uniwersytecie Warszawskim. Czynił starania by podjąć współpracę z Instytutem Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w kwestii założenia w Puławach laboratorium badawczego. Niestety starania spełzły na niczym, ponieważ znów naraził się władzom carskim i został zmuszony do wyjazdu do Petersburga (1901 r.), gdzie podjął pracę na tamtejszym Uniwersytecie. Autor wielu prac naukowych. Publikował m.in w "Zapiskach Novo-Aleksandryjskogo Instituta Sel'skogo Chozjajstva i Lesovodstva". Był jednym z najwybitniejszych fitofizjologów naszych czasów. Zmarł 3 lutego 1922 r.      


Pankow Michał Matwiejewicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1904. Asystent w Katedrze Ogólnej Uprawy Roli i Roślin. W 1914 r. wraz z ewakuowanym Instytutem wyjechał do Charkowa.
 


Pasiutewicz Franciszek Ksawery (1832-1887)
Lekarz. Ur. w Szczebrzeszynie k. Zamościa, s. Ksawerego i Joanny Zienkowskiej. Gimnazjum ukończył w Szczebrzeszynie. Studia wyższe w Kijowie. W roku 1855 zostaje lekarzem-ordynatorem szpitala św. Karola Boromeusza w Puławach. W latach 1862-1887 pełnił funkcję lekarza etatowego w puławskim Instytucie, wykładał również higienę (anatomię i fizjologię człowieka) w tymże Instytucie. W roku 1863 doktoryzował się w Warszawie. W tym też roku wybuchła epidemia czarnej ospy, Pasiutewicz uratował życie wielu chorym. Wielki społecznik. Jego zasługą było m.in wybudowanie łazienek z bieżącą wodą w Osadzie Pałacowej. Opublikował wiele artykułów w lekarskiej prasie fachowej. Zmarł 3 września 1887 r. Pochowany na cmentarzu we Włostowicach. 


Pawlewski Bronisław (1852-1917)
Jeden z wybitniejszych chemików technologów polskich przełomu XIX/XX w. Ur. 13 stycznia 1852 r. w Wołowie (pow. płocki). Do szkoły średniej uczęszczał w Warszawie, a po jej ukończeniu wstąpił na Wydział Matematyczno-Fizyczny (studiował chemię) Uniwersytetu Warszawskiego. Uniwersytet kończy ze stopniem kandydata nauk przyrodniczych. W latach 1877-1879 pracował jako asystent w Katedrze Chemii Ogólnej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W 1879 r. przeniósł się na Uniwersytet Warszawski (asystent w Katedrze Chemii Technicznej). W roku 1881 podejmuje pracę na Politechnice Lwowskiej, jako asystent, a w 1883 r. uzyskuje nominację na Kierownika Katedry Technologii Chemicznej. W roku 1885 zostaje profesorem nadzwyczajnym. W 1888 r. otrzymuje stopień profesora zwyczajnego. Kilkakrotnie pełni obowiązki Rektora. Umiera we Lwowie 29 stycznia 1917 r. Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim.  


Pawlinow Aleksander Iwanowicz
Wykładowca chemii technicznej w latach 1883-1887.

Pawłow Dymitr Piotrowicz (1851-1903)
Chemik. Brat światowej sławy fizjologa Iwana P. Pawłowa, uczeń i asystent D. I. Mendelejewa, ukończył Uniwersytet Petersburski w roku 1876. W latach 1876-1886 pracował w Katedrze Chemii u A. M. Butlierowa i D. I . Pawłowa na wspomnianym uniwersytecie. Od roku 1886 niemal do końca życia - wykładał chemię ogólną, nieorganiczną i analityczną w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. Bardzo dobry dydaktyk i pedagog. Cały dorobek naukowy Pawłowa przypada na okres pobytu w Puławach.

 


Pelda Franciszek (1820-1877)
Urodzony w czeskiej Pradze. Ogrodnik w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. Zatrudniony w Puławach prawdopodobnie już w okresie Instytutu Politechnicznego i Rolniczo-Leśnego.  Zajmował się cieplarnią i roślinami ozdobnymi w Dolnym Ogrodzie, natomiast w Ogrodzie Górnym - sadem, warzywnikami i oranżerią. Przy ogrodach prowadził pasieki. W latach 1869-1875 pełnił obowiązki zarządcy gmachów Osady Pałacowej. Był też asystentem profesora Feliksa Berdau (botanika). Córka Franciszka Peldy - Antonina ("Antoszka") była nauczycielką i działaczką oświatową. Zmarł 13 stycznia 1877 r. w Puławach. Pochowany na cmentarzu we Włostowicach.


Pieriekriestow  Konstanty Konstantynowicz (ok. 1875-1908)
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1899. Leśnik. Asystent w Katedrze Urządzania, Szacowania i Zarządu Lasów (IGWiL) w latach 1903-1908. Zmarł w Nałęczowie 27 października 1908 r.

Pietruszczyński Franciszek Władysław (1847-1931)

W latach 1878 - 1914 i 1914-1921 - księgowy i kasjer w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach (po ewakuacji w Charkowie). Urodzony we Włocławku. Uczęszczał do Gimnazjum Realnego w Warszawie, następnie w Warszawskiej Szkole Głównej studiował prawo. Po ukończeniu drugiego kursu w WSG, ze względu na zły stan zdrowia przenosi się do Szwajcarii i tam w Zurychu kontynuuje naukę. Przez kilka lat pracował w Kuratorium Okręgu Naukowego Warszawskiego, następnie w szkolnictwie w Łodzi. W roku 1878 wraz z rodziną przyjeżdża do Puław, gdzie zajmuje się sprawami finansowymi Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. Do roku 1892 pełnił również funkcję sekretarza Instytutu (na zmianę z Henrykiem Parysiewiczem). Pietruszczyński z zamiłowania był ogrodnikiem. Po zamieszkaniu w Puławach wespół z Franciszkiem Korżynkiem i jego synem Wrocisławem przyczynił się do rozwoju ogrodów puławskich. W latach dziewięćdziesiątych XIX w. dzięki staraniom Franciszka Pietruszczyńskiego przeprowadzono prace renowacyjne obiektów zabytkowych w parku puławskim. Pieniądze na ten cel zostały uzyskane dzięki powiązaniom rodzinnym żony Pietruszczyńskiego z ówczesnym ministrem finansów Imperium Rosyjskiego Sergiuszem Witte. W roku 1914 jest odpowiedzialny za ewakuację Instytutu z Puław do Charkowa. W Charkowie pracuje do roku 1921 (do chwili przejścia na emeryturę). W 1921 r. wraca do Polski, do Poznania, gdzie mieszkał jego syn Zygmunt.



Pieżemskij Sergiusz Stiepanowicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (dyplom: 1884/przed reformą i 1901/po reformie ). W latach 1884-1901 i 1904-1911 zarządzał folwarkiem doświadczalnym w Końskowoli. Po nim zarząd folwarkiem przejął Iwan Józefowicz Szirokich.
 


Piotrowski K. A.
W latach 1901-1902 wykładowca geodezji w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.


Piszczimuka Piotr Siemionowicz (?-1965) 
W latach 1904-1914 pracował jako asystent w Katedrze Chemii Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. W 1914 r. wraz z ewakuowanym Instytutem przeniósł się do Charkowa, gdzie kontynuował pracę na tym samym stanowisku. Był autorem wielu prac naukowych.


Podtiagin Włodzimierz Ilicz
Nauczyciel języka francuskiego w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w latach 1906 lub 1907 do roku 1914.

Pokrowskij Mikołaj Siemionowicz
W latach 1888-1893 wykładał mechanikę ogólną i rolniczą (maszynoznawstwo rolnicze) w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa.
 


Popow Iwan Pawłowicz (1857-1927)
Lekarz weterynarii. Absolwent IGWiL z roku 1887. W latach 1888-1890 wykładał weterynarię w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Po opuszczeniu Puław pracował w Instytucie Weterynaryjnym w Kazaniu, gdzie w latach 1916-1918 pełnił funkcję dyrektora Instytutu. W okresie swojego pobytu w Puławach opublikował wiele artykułów na łamach fachowej prasy rosyjskich.


Popow Sergiusz Płatonowicz
Krystalograf, mineralog. Absolwent Uniwersytetu w Moskwie. W latach 1907-1914 - wykładowca w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Kierownik Katedry Minerologii i Geologii. Bardzo dobry dydaktyk, opublikował wiele prac naukowych.


Popowa Wiera Jewstafiewna (1867-1896)
Doktor chemii, córka wybitnego rosyjskiego chirurga E. I. Bogdanowskiego. Kształciła się Instytucie Smolnym w Petersburgu. Stopień doktora chemii uzyskała w roku 1892 r. na Uniwersytecie Genewskim. W latach 1890-1892 wykładała chemię w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Zmarła 25 kwietnia 1896r. w Iżewsku (gub. wiatska), w następstwie nieszczęśliwego wypadku (w laboratorium chemicznym przeprowadzała doświadczenie, na skutek, którego nastąpiła eksplozja). 

Popowiczenko Jakub Epifanjewicz
W latach 1886-1892 wykładał ekonomię polityczną i statystykę w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.
 

Potylicyn Aleksy Ławrentowicz (1845-1905)
Ur. 16 marca w Krasnojarsku. Absolwent Uniwersytetu Petersburskiego z roku 1872. W latach 1881-1883 był profesorem chemii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Lata 1883-1895 to okres kiedy pełnił funkcję wykładowcy chemii na Uniwersytecie Warszawskim. 1895-1900 - dyrektor IGWiL w Puławach. Autor wielu prac naukowych. Zmarł 25 lutego 1905 r. w Petersburgu.

Pridorogin Michał Iwanowicz (1862-1923)
Ur. 19 października 1862 r. Absolwent Moskiewskiej Akademii Rolniczo-Leśnej (1887). Od roku 1888 wykładowca zootechniki ogólnej i szczegółowej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Tu właśnie opracował swoje najważniejsze dzieło "Eksterier. Ocenka Sel'skochozjajstvennych zivotnych po naruznomu osmotru", wydane w 1897 r. W tym czasie Pridorogin przebywał już w Moskwie, gdzie objął katedrę w Moskiewskiej Akademii Rolniczo-Leśnej. Prowadził wykłady z zootechniki szczegółowej. Zmarł 13 lipca w Moskwie. Dopiero po śmierci został w pełni doceniony, w mowie pogrzebowej rektor Akademii Piotrowskiej nazwał Pridorogina koryfeuszem światowej zootechniki. 


Prik (Pryk) Mordacheusz Erachmilewicz
W latach 1896-1914 - asystent przy Katedrze Technologii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Zasłynął wśród studentów jako uosobienie starości i bierności w stosunku do życia. To puławscy studenci wymyślili i rozpowszechnili miano "stary pryk", którym określa się ludzi grubych, marudnych i ospałych.


Pylnow Eugeniusz Władymirowicz
W latach 1912-1914 asystent przy Katedrze Zoologii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. 
 

Rejsner (Reisner) Michał Andrejewicz (1868-1928)
Naukowiec, prawnik, publicysta, psycholog społeczny i historyk. Ur. 7 marca 1868 r. w Wilejce. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1893-1896 wykładowca przedmiotów prawnych w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Lata 1896-1898, to okres, kiedy Rejsner przebywa na Uniwersytecie w Heidelbergu. W latach 1898-1903 wykłada prawo na Uniwersytecie w Tomsku. Od 1903 r. na emigracji we Francji. W 1907 r. wraca do Rosji, wykłada na Uniwersytecie w Petersburgu. Autor wielu publikacji, brał udział w pracach nad tekstem konstytucji ZSRR. Umiera 3 sierpnia 1928 r. w Moskwie.


Remizow Piotr Izmajłowicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1884. Laborant w tymże Instytucie w latach 1884-1887.


Richter Wiktor (1841-1891)
Niemiec rodem z Kurlandii. Absolwent Uniwersytetu w Dorpadzie (1862). W latach 1864-1872 wykładowca w Petersburskim Uniwersytecie Technologicznym. 1872-1875 w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Z Puław wyjeżdża do Niemiec i obejmuje Katedrę Chemii na Uniwersytecie Wrocławskim. Autor wielu publikacji. Okres puławski odegrał w życiu Richtera bardzo dużą rolę. To właśnie tu napisał "Podręcznik chemii nieorganicznej" (wyd. Petersburg, 1874 r.) Podręcznik ten został przetłumaczony na języki: niemiecki, angielski, włoski. Był używany przez studentów przez 30 lat.


Ritter Georg
Asystent przy Katedrze Fizjologii Roślin i Mikrobiologii w latach 1906-1914. 
 


Rostowcew Filaret Iwanowicz
Wykładowca fizyki i meteorologii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa (1888-1893).


Rudziński (Rudinskij) Grzegorz Aleksiejewicz
W latach 1870-1872 i 1877-1882 wykładał ogólną i szczegółową uprawę roli roślin. Do roku 1882 pełnił funkcję kierownika gospodarstwa doświadczalnego "Mokradki".


Saczuk Dymitr Dymitrowicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa z roku 1900. W latach 1900-1914 - wykładowca przy Katedrze Fizyki i Meteorologii (IGWiL), jednocześnie wykładowca geodezji.

Samojłow Jakub Władimirowicz (1870-1925)
Absolwent Noworosyjskiego Uniwersytetu w Odessie. W latach 1896-1902 pracował na Uniwersytecie Moskiewskim. Od 1902 do 1906 r. wykładał geologię i mineralogię w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Od 1906 roku do końca życia związany z Moskiewską Akademią Rolniczą. Sławę Samajłowowi przyniosły badania nad barytami i fosforytami.   
 


Sanockij Antoni Stiepanowicz (1861-1935)
Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego (1883). W latach 1893-1911 wykładowca fizjologii i anatomii zwierząt w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Dyrektor IGWiL w latach 1907-1911.


Sawczenko Borys Aleksandrowicz
Agronom. Zastępca zarządzającego folwarkiem Mokradki i gospodarstwem doświadczalnym Kępa (1903-1904).


Schoenberg Walter (Karol?)
Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego oraz Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1903. Wykładowca języka niemieckiego w IGWiL w latach 1903-1908 i 1910 r. 

Scholz von Anschersleben Mikołaj
Wykładowca leśnictwa w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa (1906-1914).
 


Sejfman Piotr (1823-1903)
Absolwent Warszawskiej Szkoły Weterynaryjnej. W 1853 r. otrzymał stopień magistra nauk weterynaryjnych (najwyższy z możliwych wówczas do uzyskania). Studiował w Austrii, Niemczech i Belgii. Do roku 1862 wykładał w Szkole Weterynaryjnej i Akademii Medycznej. W tym czasie opublikował wiele prac naukowych. Był uważany za najwybitniejszego fachowca w Królestwie Polskim. W 1862 r. został profesorem Instytutu Politechnicznego i Rolniczo-Leśnego w Puławach. Wybuch powstania styczniowego nie pozwolił Sejfmanowi na pracę ze studentami, ale okres  jego profesury w Instytucie Politechnicznym umożliwił mu stworzenie wzorowego zakładu weterynarii oraz kliniki weterynaryjnej.   

Sibircew Mikołaj Michajłowicz (1860-1900)
Wybitny gleboznawca, bliski współpracownik W. Dokuczajewa. Autor pierwszego w świecie podręcznika gleboznawstwa genetycznego. Urodził się 1 lutego 1860 r. w Archangielsku, gdzie ukończył seminarium. W latach 1878-1882 studiował na Uniwersytecie Petersburskim. W 1882 r. brał udział w ekspedycji kierowanej przez W. Dokuczajewa (Niżnyj Nowgorod). W latach 1894-1900 kierował pierwszą w świecie samodzielną Katedrą Gleboznawstwa w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach, gdzie również wykładał. Umiera w roku 1900. Autor wielu prac naukowych. Informacje o Sibircewie można znaleźć w większości encyklopedii świata. 


Sieliwanow Teodor Fiodorowicz
Wykładowca chemii organicznej i rolnej w latach 1905-1906 (IGWiL).


Siemionow Klemens Iwanowicz
W latach 1878-1880 i 1885-1889 - starszy pedel w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.
 


Siemionow Wasyl Maksymowicz (1861-1930)
Absolwent Uniwersytetu w Petersburgu (1886). W latach 1889- 1892 r. laborant w Katedrze Chemii Organicznej na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1893-1901 asystent w Katedrach Chemii Organicznej i Analitycznej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W 1902 - mianowany profesorem nadzwyczajnym, a 1905 - profesorem zwyczajnym w Katedrze Chemii Organicznej i Analitycznej (IGWiL). W Puławach przebywał do roku 1911. Autor wielu prac naukowych. 


Sinielnikow E.I.
Asystent przy Katedrze Fizjologii Zwierząt w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (1913-1914).


Skrobiszewski Władysław
Stopień kandydata nauk przyrodniczych uzyskał na Uniwersytecie Moskiewskim w roku 1863. Stopień magistra botaniki na Uniwersytecie Kazańskim (1873). W latach 1863-1872 był nauczycielem przyrody w szkołach średnich Płocka i Lublina. W latach 1872-1879 wykładał w Instytucie Puławskim ogrodnictwo i fizjologię roślin. Podczas pobytu w Puławach prowadził prace badawcze nad wejmutką, daglezją i cyprysami.

Skworcow Aleksander Iwanowicz (1848-1914)
Wykładowca ekonomii politycznej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa (1883-1885 i 1893-1899). Wykładowca ekonomii rolnej (1883-1914). Bardzo postępowy ekonomista. Autor wielu prac naukowych.
     


Smirnow Włodzimierz Pawłowicz
Asystent przy Katedrze Gleboznawstwa w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach w latach 1906-1911. Wykładowca gleboznawstwa w tymże Instytucie w latach 1911-1914. 


Smoleniec Wasyl Osipowicz
Kierownik internatu IGWiLw Puławach (1904).


Sofronow Michał Jewgrafowicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku1898, następnie asystent przy Katedrze Botaniki i wykładowca ogrodnictwa w tymże Instytucie (1898-1903). Po opuszczeniu Puław zostaje dyrektorem szkoły rolniczo-ogrodniczej w Humaniu.

Sołonienko Marek Pietrowicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa z roku 1896. Asystent (łąkarstwo) przy Katedrze Szczegółowej Uprawy Roli i Roślin (IGWiL). Kronikarz Instytutu. Człowiek nietuzinkowy, oprócz pasji jaką była dla niego praca i doświadczenia związane z trawami łąkowymi (przeprowadzał je na polach folwarku Kępa), miał jeszcze jedną pasję, a była nią fotografia. Pozostawił po swoim pobycie w Puławach ogromną spuściznę w postaci materiałów ikonograficznych związanych z miastem i Instytutem. Śmiało można powiedzieć, że obok Adeli Żychowicz był głównym fotografem Puław pocz. XX w. Wydawał również karty pocztowe z widokami Puław i okolic.  
 
   


Stefanowicz Płaton Konstantynowicz
Inspektor IGWiL w latach 1880-1883.


Suprunienko Aleksander Iljicz (1884-?)
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa z roku 1907. Asystent-stypendysta przy Katedrze Uprawy Roślin od roku 1912. W 1914 r. wyjeżdża do Charkowa.


Suroż Józef Ignatjewicz
W latach 1903-1914 wykładowca użytkowania lasów i encyklopedii leśnictwa w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.

Sypniewski Józef
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1913. Asystent przy Katedrze Botaniki od 1913 r. Po I wojnie światowej kierownik Działu PINGW w Puławach i profesor Uniwersytetu Poznańskiego. Senator RP.
 
     


Szczusiew Sergiusz Wiktorowicz
W latach 1894-1900 asystent przy Katedrze Ogólnej Uprawy Roli i Roślin w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. Zajmował się historią gleboznawstwa.


Szejmin Piotr Mikołajewicz (1860-?)
W latach 1900-1914 wykładowca prawoznawstwa w IGWiL w Puławach. W 1902 r. założył w Puławach gimnazjum męskie, w którym kształciło się ok 200-300 chłopców. Założył w Puławach także progimnazjum żeńskie.


Szirokich Iwan Osipowicz (1868-?)
Absolwent Uniwersytetu w Kijowie. W latach 1897-1914 wykładowca zootechniki szczegółowej w IGWiL w Puławach.

Sziszkin Aleksander Mikołajewicz
W latach 1876-1877 wykładowca uprawy roli i ekonomiki rolnej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Po wyjeździe z Puław był profesorem Rolniczej Akademii Piotrowsko-Razumowskiej w Moskwie (1877-1894).
 
     

Szkatiełow Włodzimierz Wiktorowicz (1861-1940)
Ur. 19 maja 1861 r. w Petersburgu. Absolwent Wyższej Szkoły Technicznej w Moskwie (1884). W latach 1894-1914 wykładowca technologii rolniczej i leśnej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W 1914 r. wyjeżdża do Charkowa. Od 1923 r. profesor Białoruskiego Instytutu Rolnictwa i Leśnictwa w Mińsku. Od 1930 r. Dyrektor Instytutu Chemii Akademii Nauk Białoruskiej SSR  (1930).  Autor około 90 publikacji naukowych. Umiera 7.10.1940 r.


Szuszpański vel Krzyżpański (imię nie ustalone)
Starszy pedel w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa  w Puławach (1877-1878)


Tapier Mikołaj Władimirowicz (?-1907)
Inspektor IGWiL w Puławach (1889-1992).


Tarnani Iwan Konstantynowicz (1865-?)
W latach 1894-1903 asystent przy Katedrze Zoologi (IGWiL w Puławach), jednocześnie wykładowca entomologii. Od 1903 do 1914 r. wykładowca zoologii ogólnej i stosowanej (z entomologią).


Tatarow Jerzy Wasiljewicz
Prefekt prawosławny oraz wykładowca literatury rosyjskiej w Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (1872-1892).


Tichwinskij Wsiewołod Michajłowicz (1881-?)
W latach 1907-1914 asystent przy Katedrze Chemii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.


Tielietow Iwan Siergiejewicz
Wykładowca chemii ogólnej, nieorganicznej i analitycznej w IGWiL w Puławach w latach 1912-1914.

Timczenko E.K.
Wykładowca literatury rosyjskiej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (1913-1914).
 
     


Timm Wilhelm
W latach 1862-1869 (Instytut Politechniczny) i 1869-1971 (IGWiL) pracował w zarządzie gospodarstw rolnych Instytutu Puławskiego. W latach 1862-1869 administrował samodzielnie całością gospodarstw, w latach zaś 1869-1871 zarządzał gospodarstwem w Końskowoli i podlegał Ottonowi Kubickiemu. 

Tiutczew Iwan Artamonowicz (1834-1893)
Absolwent Uniwersytetu Petersburskiego (1856 r.) Specjalista w kilku dziedzinach chemii oraz krystalografii. W latach 1862-1869 profesor na Uniwersytecie św. Włodzimierza w Kijowie. W roku 1869 został mianowany dyrektorem Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach, gdzie wykładał jednocześnie chemię rolną. Wśród Polaków, mieszkańców Puław cieszył się ogromną sympatią. Brał udział w życiu rolnictwa polskiego, był autorem licznych artykułów do polskich wydawnictw fachowych, starał się o stworzenie w Puławach takiego ośrodka nauk rolniczych, który Polacy mogliby uważać za swój. Taka postawa, nie spodobała się władzom carskim w Warszawie i Petersburgu. W 1876 r. Tiutczew został zdymisjonowany. Po wyjeździe z Puław nie miał już tak sprzyjających warunków do kontynuowania pracy naukowej. Tiutczew wspominał wielokrotnie, iż okres puławski był jedynym złotym okresem jego życia i działalności.

Trejdosiewicz Jan (1842-1900)
W 1953 r. ukończył Warszawskie Gimnazjum Realne, wydział mechaniczny. W roku 1855 uzyskał dyplom i tytuł "Wykształconego Gospodarza" w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Marymoncie. Następnie zapisał się na sekcję przyrodniczą Wydziału Fizyczno-Matematycznego Uniwersytetu w Petersburgu, gdzie w 1859 r. przyznano mu tytuł Kandydata Nauk Przyrodniczych. W latach 1859-1862 przebywał we Fryburgu, pogłębiając swoją wiedzę. Dzięki swym wysokim kwalifikacjom został uznany za godnego katedry w Instytucie Puławskim. W okresie po stłumieniu powstania 1863 r. obowiązywał zakaz przyjmowania studentów. Trejdosiewicz odbył w tym czasie wiele podróży po kraju (głównie Lubelszczyzna), a następnie udał sie do Heidelbergu, gdzie w roku 1864 uzyskał tytuł doktora filozofii. Później zwiedził Francję, Wielką Brytanię, gdzie nawiązał kontakty z wszystkimi wybitniejszymi geologami ówczesnej Europy. W 1867 r. wraca do Puław. Z racji tego, że dalej los puławskiej uczelni był niepewny, przeniósł się do Warszawy, gdzie objął Katedrę Petrografii (później geologii i paleontologii) w Warszawskiej Szkole Głównej. Do końca życia utrzymywał kontakty z profesorem Instytutu Puławskiego Konstantym Malewskim. Twierdził, iż w Puławach zrodziło się jego zainteresowanie agrogeologią i Lubelszczyzną. Trejdosiewicz za stworzenie mapy geologicznej Lubelszczyzny otrzymał tytuł szlachecki i herb. 


Tugoliesow Iwan Arsenjewicz
Laborant w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (1884-1887).
 
           


Urałow Mikołaj Mikołajewicz
Absolwent dyplomowany Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1907. Asystent przy Katedrze Urządzania, Szacowania i Użytkowania Lasu (1909-1914).


Ustjancew Wasyl Pawłowicz
Asystent przy Katedrze Zootechniki Szczegółowej w IGWiL w Puławach (1899-1912).

Wagner Jegor (1849-1903)
Absolwent Uniwersytetu w Kazaniu z roku 1874. W latach 1872-1882 współpracował z wieloma wybitnymi rosyjskimi chemikami m.in. z A. M. Zajcewem, A. M. Butlierowem, N. A. Mienszutkinem. W latach 1882-1886 wykładał chemię ogólną i nieorganiczną oraz technologię chemiczną w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. W roku 1886 przenosi się do Warszawy, gdzie wykłada początkowo na UW, a nieco później na Politechnice Warszawskiej. W Puławach powstały te prace naukowe Wagnera, które zdecydowały o jego pozycji naukowej. Światową sławę przyniosły mu prace badawcze nad terpenami zlecone przez Oddział Leśny Instytutu Puławskiego. Wagner umiera w Warszawie w 1903 r.  


Wasilewski Aleksander
W roku 1880 odnotowany jako zarządca gmachów Osady Pałacowej (IGWiL).
 
      


Wasilewski Józef
W latach 1862-1869 kasjer Politechniki Puławskiej. Od roku 1869 do 1878 - sekretarz Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w


Wasiljew Eugeniusz Michajłowicz
Wykładowca zoologii ogólnej i stosowanej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (1887-1903).


Waściszakowski (Waściszewski) Leon
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1912. Asystent-stypendysta (IGWiL) przy Katedrze Ekonomiki Rolnej od 1913 r.

Waticz Neofit Stiepanowicz
W latach 1906-1914 asystent przy Katedrze Mineralogii i Geologii (IGWiL).
 
 

Wermiński Feliks (1818-1878)

Urodzony w Krasiłówce k. Dubna na Wołyniu. Absolwent gimnazjum rówieńskiego. W latach 1841-1845 student Uniwersytetu Petersburskiego. Od 1845-1862 wykładowca matematyki i fizyki w tzw. Wyższej Uczelni Realnej w Kielcach. W roku 1862 przyjeżdża do Puław i rozpoczyna pracę w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa przy Katedrze Fizyki i Meteorologii. Wermiński założył w Puławach stację meteorologiczną wyższego rzędu (1871). Ponadto przygotował w Dolnym Ogrodzie (IGWiL) pomieszczenia na stację sejsmologiczną, której niestety nie zdążył już uruchomić. Umiera w 1878 r. Pochowany na cmentarzu we Włostowicach.      

 
                                                      
 
   
 

                                        


Wetzer Max Oskar
Asystent przy katedrach chemii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (1904-1914).


Wolski Mieczysław
W latach 1871-1875 kierownik warsztatów IGWiL. Po opuszczeniu Puław założył wraz z M. Łabęckim spółkę firmową "M. Wolski i ska" Fabryka Maszyn Rolniczych i Odlewnia żelaza w Lublinie z filiami w Zamościu i Hrubieszowie.

Wołodin Grzegorz Fiodorowicz
Absolwent IGWiL w Puławach z roku 1888. W latach 1905-1914 kierownik internatu.
 


Wotczał Eugeniusz Filipowicz (1864-1937)
Absolwent Uniwersytetu w Kazaniu (1899). W latach 1893-1898 wykładał fitofizjologię i mikrobiologię w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.


Zabejworot Fiodor Romanowicz
Absolwent Instytutu Puławskiego z roku 1902. W latach 1903-1906 zastępca leśniczego w leśnictwie IGWiL "Ruda".


Zajączewski Włodzimierz
W latach 1878-1888 wykładowca fizyki i meteorologii  w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach.

Zaleski Wieńczysław (1871-1936)
Pochodził z rodziny polsko-ukraińskiej. Absolwent Uniwersytetu w Charkowie (1893). W latach  1899-1903 wykładowca fizjologii roślin i mikrobiologii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach. Od 1903 r. zajmuje Katedrę Fizjologii Roślin i Biochemii w Uniwersytecie Charkowskim. Autor wielu prac naukowych. 
 


Zawitajew Iwan Makarowicz
Duchowny. Prefekt prawosławny IGWiL w Puławach, wykładowca literatury rosyjskiej w latach 1893-1903.


Zieliński Aleksander
W latach 1862-1863 nauczyciel kreślarstwa i rysunku w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym oraz w IGWiL (1869-1877).


Zieliński Antoni (1823-1904)
Absolwent Uniwersytetu Petersburskiego (1854). Doktorat w tymże Uniwersytecie otrzymał w roku 1874. Od 1854 r. wykładowca w marymonckim Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego (geodezja i maszynoznawstwo rolnicze). W latach 1862-1869 prowadził Katedrę Maszynoznawstwa Rolniczego w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Puławach, następnie w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa (1869-1882). Antoni Zieliński uważany był za najwybitniejszego polskiego fachowca w dziedzinie maszynoznawstwa rolniczego w XIX stuleciu.


Zinin Mikołaj Mikołajewicz
W latach 1882-1883 wykładowca mechaniki (maszynoznawstwa) w IGWiL w Puławach. W latach późniejszych dyrektor  Dońskiego Instytutu Politechnicznego w Nowoczerkasku.
 


Żabykin Iwan Piotrowicz
Absolwent Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach z roku 1905. Starszy ogrodnik oraz wykładowca ogrodnictwa w tymże Instytucie (do r. 1906). 


Żaliński Stanisław
Nauczyciel języka niemieckiego w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w latach 1862-1863.


Żuk Włodzimierz Karłowicz
Asystent przy Katedrze Zoologii w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa (1905-1907).

Żyżniewskij Eugeniusz Kajetanowicz
Asystent przy Katedrze Fizyki w IGWiL w Puławach (1895-1896).
 
 
Źródła:
Gazeta Warszawska nr. 170/1860 r.
Instytut Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach-Michał Strzemski. Puławy 198O r.
Puławski Słownik Biograficzny-Helena Mącznik i Jan Mącznik, tom I i II, Towarzystwo Przyjaciół Puław, Puławy 1994, 2000 r
Wiadomości Botaniczne Tom XX-Zeszyt 3, 1976 r.
www.academic.ru
www.biografguru.ru
www.ekonomika.by
www.miesiecznikchemik.pl
www.mke.ru
www.ru.wikipedia.org
 
Wspierane przez Hosting o12.pl


Copyright by IUNG-PIB